Zwanger na verlies

Zodra ik hoorde dat Félice het niet ging halen, was ik bezig met hoe mijn armen gevuld moesten worden. Voor mijn zwangerschap van Félice duurde het steeds best lang voordat het "raak" was. Ik had mij erop ingesteld dat het wel weer even kon duren. Het zou fijn zijn als het in 2018 weer raak zou zijn, zei ik steeds tegen mijzelf. Zo probeerde ik mijn eigen verwachtingen een beetje te managen. Realiteit was dat ik helemaal geen geduld had en niets liever wilde dan meteen zwanger raken.

Ik zou liegen als ik zou ontkennen dat ik er niet ietwat obsessief in stond. Doordat ik Félice borstvoeding gaf en medicatie kreeg om de borstvoeding te beëindigen na haar overlijden, kon ik niet inschatten hoeveel impact dat had op mijn ovulatie. Ik bleef lang last houden van mijn hechtingen doordat ik weinig rust had gehad na de bevalling. Hoe moest dat toch? Ik heb nog nooit zo uitgekeken naar een menstruatie.

Mijn verloskundige begreep meteen gelukkig dat mij armen gevuld moesten worden en gaf direct "groen licht". Iets wat voor mij heel belangrijk was. Ik wilde dat zij erachter zou staan omdat ik niets liever had dan dat zij mij zou gaan begeleiden.

Mensen die zeggen dat een baby uit liefde geboren moet worden, kan ik wel achter het behang plakken. De liefde tussen mij en Tim is het sterkste en mooiste dat iemand ooit zal ervaren. Maar realiteit is dat ik Tim gewoon appte dat hij tijdens zijn lunchpauze toch maar even snel naar huis moest komen. Maar ook dat er een idiote voorraad ovulatietesten in huis was (die mij overigens behoorlijk vaak uit mijn doen brachten) en dat het een "moetje" werd.

Dat ik precies 4 maanden na de geboorte van Félice een positieve test in handen had, was geweldig. Op dat moment leek het eindeloos te duren maar achteraf had ik nooit durven hopen dat het zo snel raak zou zijn.

Terugkijkend op die periode denk ik dat mijn obsessie de eerste maanden na het overlijden van Félice het nog zwaarder gemaakt hebben. Ik miste niet alleen mijn kleine meisje maar confronteerde mezelf ook continu met het niet hebben van een kindje in de toekomst. En dat terwijl ik dondersgoed wist dat we nog tien jaar hebben om gezonde kindjes te krijgen. Ik zocht zelfs al van alles uit over adoptie en was gerustgesteld toen mijn ouders aangaven daar ook mee te willen helpen. Misschien was de geruststelling dat dat ook kon al voldoende. Want ik heb die gedachte ook weer even laten rusten.

Ik was het vertrouwen in moeder natuur volledig kwijt en durfde niet te hopen dat het ons nog een keer gegund zou zijn. Leermoment voor de toekomst: durf wat meer vertrouwen en geduld te hebben.

Natuurlijk ben ik mij ervan bewust dat het voor sommige mama's die moeten wachten met een volgende zwangerschap door bijvoorbeeld een keizersnede of onderzoeken, moeilijk voor te stellen is dat ik dit zeg. Maar achteraf denk ik dat het voor mezelf rust had gegeven als ik iets geduldiger was geweest om mijn lichaam en verdriet iets beter onder controle te krijgen. Ook al denk ik tegelijkertijd dat het weinig had uitgemaakt. Na het overlijden van een kindje is het vertrouwen gewoon zoek. Een nieuwe zwangerschap zal volledig goed moeten verlopen om te realiseren dat het ook goed kan gaan.

De eerste maanden van de zwangerschap waren zwaar. Heel erg zwaar. Genieten was absoluut niet aan de orde. Want naast dat ik vanaf zes weken last kreeg van extreme misselijkheid die niet alleen in de ochtend maar de hele dag aan de orde was, was ik overbezorgd. Net als bij Félice maar ook bij de andere zwangerschappen die uitmondden op miskramen, verloor ik met regelmaat wat bloed. Gelukkig kon ik die weken altijd terecht voor extra echo's om mij gerust te stellen. En alsof het kleine meisje in mij haar mama wilde geruststellen, kon de verloskundige haar hartje al horen met tien weken. Ik kon 24/7 bellen als ik even naar haar hartje wilde luisteren. Die gedachte bleek gelukkig voldoende.

Vanaf dertien weken kon ik haar al voelen en vanaf vierentwintig weken heb ik mij vaak afgevraagd of dat kleine meisje ooit wel eens slaapt. Haar getrappel, gedraai en gerommel gaat de hele dag door. Te fijn, te gezellig en zo'n opluchting. Zeker omdat ik tot die vierentwintig weken volledig in de stress kon raken als ik haar heel even niet meteen kon voelen. De eerste twintig weken durfde ik bijna geen plannen te maken. Ik durfde niet na te denken over een kraamfeestje, een kraamtijd, een geboortekaartje, een eerste pakje.

Gelukkig krijgen we enorm goede begeleiding en lopen we gewoon bij onze fijne verloskundige. Vanuit het ziekenhuis is de begeleiding ook goed geregeld. Al onze wensen worden verwerkt in ons dossier, overal wordt in meegedacht en dat geeft ons een goed gevoel. Waar ik afgelopen maanden heel goed kon leven met de "dikke vette pech" waar Félice aan was overleden, merk ik dat het nu wel lastiger is te accepteren dat we geen garanties kunnen krijgen dat het nu wel goed gaat. Voor iemand die overal 100% controle op wil hebben, is het heel lastig te accepteren dat je op dikke vette pech geen controle kan uitoefenen.

Slapen doe ik sinds Félice in mijn leven is gekomen heel erg licht. Door een groeiende buik en getrappel en een blaas die nooit leeg lijkt te zijn, slaap ik al maanden slecht. Dat resulteert vervolgens in gedachtes die niet echt bevorderlijk zijn voor de gemoedstoestand. In de weekenden doe ik eindeloos dutjes en mijn bedtijd heeft zich verplaatst naar 21:00 uur. Fysiek ervaar ik de zwangerschap niet zwaarder dan die van Félice. Ja mijn buik groeit iets sneller en ik merk dat ik iets minder fit ben.

Mentaal daarentegen is het een worsteling van tegenstrijdigheden. Het is enorm lastig vertrouwen te krijgen. Een goedbedoelde maar onmogelijke opmerking die dagelijks voorbij komt is "probeer het wat los te laten". Dit is onmogelijk. Ik kan dit niet loslaten. Ik heb ook besloten dat dat niet hoeft. Dat gevecht hoef ik niet ook nog eens met mezelf aan te gaan. Ik heb besloten deze fase gewoon te gaan doorleven. Ik vind het prima dat dat niet gemakkelijk is want het is zoals het is en daar kan ik simpelweg niets aan veranderen.

Momenteel probeer ik een balans te vinden tussen Félice en dus de dood en haar zusje en dus nieuw leven. Een heel groot contrast. De zusjes moeten heel goed met elkaar en naast elkaar kunnen bestaan maar ik ben mij ervan bewust dat de dood niet voor vreugde in de dag zorgt en het nieuwe leven wel. Ik wilde het beddengoed van het wiegje van Félice afhalen zodat ik het kon wassen voor haar zusje. Het wiegje staat er nog steeds zoals Félice het heeft "achtergelaten". Afscheid nemen en voorbereiden op nieuw leven, ligt ineens akelig dichtbij elkaar. Toch drong dat pas echt tot mijn door toen het wasje al draaide.

Ik waarschuw wel vast iedereen om me heen. Mijn overbezorgdheid stopt niet als de kleine er is. Er komt een groot bord te staan op de tafel met de tekst "was je handen en raak me niet aan". Onze kraamhulp zal eerst een soort medische check doen bij de voordeur. Bezoekjes niet langer dan twintig minuten. Ik heb zelfs even overwogen gewoon niemand de eerste maand van het bestaan van het zusje op de hoogte te brengen maar dat vond Tim geen goed plan. Ik denk dat ik geobsedeerd raak door de thermometer en met 37,6 als temperatuur, zit ik op de eerste hulp. Zonder twijfel. Laten we hopen dat dat niet nodig is. Als een soort leeuwin ga ik mijn kleintje beschermen. Niemand komt bij haar in de buurt.

Ik weet niet of wij het zusje ooit bij een oppas of opvang durven achter te laten. En het interesseert me helemaal niets wat iemand daarvan vindt. Wij gaan dit op onze manier doen en ondanks alle zorgen en het besef dat de tijd mij verder brengt van Félice, hoop ik nu toch echt even dat de tijd snel gaat omdat ik niet kan wachten haar zusje te ontmoeten in september.