Zondagen

De zondagen waar we ons zo op verheugd hebben zij nu lang en leeg..... 

Toen ik zwanger was, droomde ik al van de perfecte zondagen. Tim zou stoppen met voetballen zodat we voldoende tijd met ons kleintje zouden hebben. Op zondagen zie je veel gezinnetjes van elkaar genieten. Dat zouden wij ook gaan doen.

Op de dagen dat Tim niet hoefde te voetballen genoot ik al enorm van de zondagen. Ons 's ochtends nog twee keer omdraaien. Al vroeg op pad voor een ontbijtje buiten de deur of gewoon lekker thuis. Eindeloze lange wandelingen door de bossen, duinen, het strand of door de stad. Soms een middagdutje, een borrel einde van de dag en 's avonds gewoon languit op de bank.

En die zondagen zouden nog perfecter zijn als we een kleintje hadden. Dan zouden we samen gaan wandelen. Félice in de draagzak bij haar papa, lekker warm aangekleed. Of mensen die ook graag even in de kinderwagen wilde kijken om te kijken wat voor een klein mooi mensje erin ligt. Ik zou haar iedereen vol trots laten zien. Vandaag brachten wij weer het dagelijkse bezoekje aan haar grafje. Met bloemen en een extra kaarsje, want Félice had vandaag een feestje. De begraafplaats bestond namelijk 100 jaar.

Ik hoop dat het vandaag de laatste mooie dag is geweest. Want ondanks dat ook wij proberen te genieten van al het moois, dus ook de zon, is het nu nog wat confronterend om al die gelukkige gezinnetjes te zien, de dikke buiken van de aanstaande moeders of de kleine kindjes in de draagzak.

In de winter blijven velen liever binnen, zijn dikke buiken verstopt onder dikke winterjassen en hoeven wij die confrontatie niet aan te gaan. En toch blijven we positief. Want er komt een moment dat die perfecte zondagen er zijn.