Zal het ooit beter worden...

Al vier maanden mis ik je zo vreselijk lieve Félice. In de afgelopen vier maanden heb ik meer tranen gelaten dan in de 30 jaar daarvoor. Het gat in mijn hart is zo groot en de leegte in huis zo enorm pijnlijk.

Het lege wiegje, speciaal voor jou bekleed met mijn bruidsjurk, staat nog steeds leeg in onze slaapkamer. Het dekentje waar je de eerste nachtjes onder hebt gelegen durf ik denk ik nooit meer te wassen. Af en toe ruik ik eraan en ik ben teleurgesteld dat jouw lekkere geurtje er niet meer aan zit. Want wat rook je lekker. 

Nooit heb ik met een knuffel geslapen, maar wat ben ik blij dat ik jouw mooie dikke konijn de hele nacht bij mij heb. Het konijn draagt een van de sokjes die jij aan hebt gehad. Als ik 's nachts niet kan slapen dan haal ik het beeld voor me hoe jij met hetzelfde konijn in je kistje ligt. Ik vind het zo'n fijn idee dat we allebei hetzelfde konijn hebben. 

Elke keer als ik de deur van je kamertje open, maakt mijn hart een sprongetje. Van vreugde en van verdriet. Afgelopen week ging ik weer door je klerenkast heen. Ieder pakje en jurkje heb ik weer bekeken, geroken en opnieuw opgevouwen en teruggelegd. Ik blader door al je boekjes en luister naar het muziekje die uit je muziekkonijn van oma komt. Vervolgens trek ik de deur weer achter mij dicht. 

Je zou al ruim vier maanden zijn geweest. Ik weet zeker dat we het zo enorm fijn hadden gehad samen. Was je maar bij mij. Ik had het afgelopen week heel druk en toen ben ik veel te weinig met je bezig geweest en dat vind ik verschrikkelijk. Volgende week is dat weer anders kleine moppie.