Wat een week

Een week vol successen voor Stichting Félice

Afgelopen weken heb ik heel hard gewerkt aan de Stichting, het starten van samenwerkingen, werven van donateurs en heb ik zelfs de eerste ouders al kunnen helpen. Toen het begin oktober begon met een paar basisplannen op papier, had ik niet gedacht dat ik twee maanden later al zoveel moois had neergezet.

Toen Félice in het ziekenhuis lag, heb ik alle mogelijke piepjes die er uit een Iphone kunnen komen uitgeschakeld. Gek werd ik er toen van. Daarnaast zorgde de piepjes van de intensive care al voor genoeg onrust. Ik was alleen maar bezig met mijn lieve kleine mooie Félice. Ik moest haar blijven vertellen over alle plannen die ik had. Over alle avonturen die we samen zouden gaan beleven. Ik heb ieder kinderliedje die ik kende voor haar gezongen. Ik heb continue een weg gezocht tussen alle slangetjes naar haar mooie, zachte, heerlijk ruikende lijfje om haar zoveel mogelijk te kussen. 

Na drie dagen intensive care was ik gewend aan alle piepjes die er uit de apparatuur konden komen. Ik wist inmiddels dat echt niet ieder piepje even alarmerend was. Het geluid van mijn telefoon bleef tot eind november uitstaan. Maar ik had een goede reden om het geluid weer aan te zetten. Hij piept namelijk iedere keer wanneer er weer een prachtige donatie voor de Stichting binnenkomt. En iedere donatie ontroert mij weer. De betrokkenheid, mooie bedragen en lieve berichten. Menig traan rolde over mijn wang.

Inmiddels zijn er extra bestuursleden toegevoegd aan de Stichting. Zo is het qua werk voor mij iets beter te overzien. Daarnaast zijn er ontzettend veel lieve mensen om mij heen die enorm goed helpen met het vormgeven van mooie samenwerkingen, het plannen van social media berichten en het vergroten van de naamsbekendheid. En vooral in dat laatste hebben we afgelopen week bizarre stappen gezet. 

Via via werden we in contact gebracht met het RTL nieuws. Zij schreven een prachtig stuk over de stichting. De daaropvolgende dagen werden de piepjes uit de telefoon nog belangrijker en waardevoller. De een na de andere lieve, hartverwarmende mail kwam binnen. Ik wil zo graag op iedereen reageren en dat ga ik ook zeker nog doen.  

Er kwamen ook enorm veel mails en belletjes binnen voor mooie samenwerkingen. Deze moeten nog allemaal goed vormgegeven worden dus daarover later meer. Maar dankzij alle lieve donaties en reacties, goede ideeën en het delen van berichten hebben we al zoveel mooie stappen kunnen zetten dat we in 2018 met elkaar heel veel ouders kunnen helpen een verdrietig afscheid een beetje mooier te maken. 

Ik denk dat het een mooi moment is om het geluid van mijn telefoon maar aan te laten staan. Want al het moois dat binnenkwam op mijn telefoon heeft vaak kunnen resulteren in een lach op mijn gezicht. 

Juliette en Tim Zwaan verloren hun dochtertje Félice drie maanden geleden aan hersenvliesontsteking. Om andere ouders met een overleden kindje te helpen, richtte Juliette Stichting Félice op. "Een afscheid van je kind zoals jij het wilt, is zo enorm waardevol." 

Vorige week kreeg Juliette (30) de eerste aanvraag binnen: de ouders van een meisje dat na 41 weken zwangerschap was overleden wilden graag een naamslinger. Toen moest ze wel even slikken.

Niet meer schuldig
"Tegen Tim had ik weleens gezegd: hoe kun je in hemelsnaam uitvaartondernemer zijn? Bij het eerste mailtje realiseerde ik me dat ik ook geen leuke verhalen zou gaan horen, alleen maar verdrietige", zegt Juliette. "Tegelijkertijd weet ik ook: voor die mensen begint het verdriet pas. Ik kan inmiddels weer een beetje lachen om de kleine dingen, ik voel me niet meer schuldig als ik een dag niet bij Félice ben geweest."

Lege agenda
Félice Ingrit Lize werd op 1 september dit jaar geboren. Na een paar dagen kreeg ze hoge koorts. Aan het einde van de week werd in het ziekenhuis duidelijk dat haar hersenen zo aangetast waren door een E.colibacterie, dat ze niet meer op eigen kracht zou kunnen leven. Op 8 september werd Félice van alle apparaten afgehaald en stierf ze rustig in de armen van haar ouders.

"Drie weken na haar overlijden ging de wereld weer door voor iedereen", zegt Juliette. "Mijn dagen waren ingesteld op de kleine. De realiteit was dat ik niks in mijn agenda had staan en nog maanden zwangerschapsverlof voor me."

De gekste voorstellen kwamen voorbij om haar leven weer wat structuur te geven. "Dekentjes breien, konijntjes kleien voor bij haar grafje..." Niks voor Juliette. Het was haar moeder die het idee opperde om een stichting te beginnen voor ouders die in dezelfde situatie zitten als Juliette en haar man Tim.

Geen vangnet
Zij hadden namelijk geen uitvaartverzekering voor Félice. "We hadden nog een klein bedrag apart staan voor een kraamfeestje, dat ging op aan de uitvaart. Dankzij onze ouders hebben we geen lening hoeven afsluiten voor haar begrafenis. 'Félice krijgt haar studiefinanciering gewoon in één keer', zeiden ze."

Niet iedereen heeft dat vangnet, realiseerde Juliette zich. "Het doel van de Stichting Félice is dan ook: een verdrietig afscheid een beetje mooier maken. Als je geen geld hebt, denk je niet aan ballonnetjes of bloemen voor je kind. Terwijl een afscheid zoals jij dat wilt zo enorm waardevol is.

Veel en hard knuffelen
Via de stichting kunnen ouders bijvoorbeeld bloemen krijgen, of een houten diertje met de naam van het kind voor bij het graf. Zodra ze genoeg donateurs heeft, wil Juliette ook graag de optie aanbieden dat ouders hun kind kunnen laten balsemen, net als zij met Félice deden.

"Door het balsemen hoefde ze niet gekoeld te liggen en voelde ze niet meer koud. Tot de begrafenis kon ik haar daardoor bij me houden. 's Avonds nam ik haar mee naar boven, naar haar bedje en 's ochtends ging ze mee naar beneden en legde ik haar in de box. Ik heb haar zo veel en zo hard geknuffeld dat ik soms haar neusje weer recht moest zetten."

Verdriet
Ook, júist uitvaartverzorgers, vrienden en familie kunnen een verzoek indienen, zegt Juliette. "Ik zei zelf constant tegen de uitvaartverzorger dat ik het zelf wel zou regelen. Maar in werkelijkheid zat ik vooral voor me uit te staren aan tafel. Je bent gewoon niet met die praktische dingen bezig."

Haar eerste focus, op ouders die net als zij geen uitvaartverzekering hebben, heeft ze inmiddels losgelaten. "Als mensen genoeg geld hebben om een uitvaart te betalen, melden ze zich niet bij ons als het goed is. En al doen ze het wel, dan vind ik het verdrietige aspect belangrijker dan het financiële."

Fijne invulling
Veel mensen verwonderen zich erover dat Juliette, binnen drie maanden na zo'n groot verlies, alweer de kracht heeft gevonden om haar energie en liefde in deze stichting te steken. "Voor mij is het juist een fijne invulling van mijn dag geworden", zegt ze daarover. "Door de stichting kan ik veel over Félice praten, vaak haar naam noemen. En ik kan er ook nog eens iemand anders bij helpen."

RTL Nieuws/Malin Kox