Waardevolle dingen

De herfstcake van de Echte Bakker uit Oosterwolde, roze met witte 'Félice' chocolaatjes van de Hema, de papierpleziertjes van Fem, het konijntje voor in onze paastak en hetzelfde konijntje voor bij Félice. Een hartje onder mijn berichtjes op social media. Het zeggen van de naam Félice. 

Allemaal kleine dingen met zo'n grootse betekenis. 

Mijn grootste geluk is Félice. Mijn grootste verdriet is Félice. Het meest dankbaar ben ik dat Félice in mijn leven is gekomen en zij mij mama heeft gemaakt. 

Er zijn mensen die het presteren te zeggen dat alle nadelen ook zo zijn voordelen hebben. Of dat alle dingen met een reden gebeuren. Eén ding weet ik heel erg zeker en kan ik ieder onhandig persoon verzekeren. Aan het overlijden van je kindje zit geen enkel voordeel en daar is werkelijk waar helemaal niets positiefs aan te noemen. 

Van een lieve moeder die net als ik haar dochtertje heeft verloren eind 2017, kreeg ik laatst een lieve kaart. Daarop schreef zij dat hun dochtertje mij op hun pad heeft gebracht. Een ander pad dan ze voor ogen hadden. Maar het is hun pad. En precies zo kijk ik tegen mijn eigen pad aan. Een pad waarvan ik nooit had gedacht het te moeten bewandelen. 

Een pad vol hindernissen. Een pad vol emoties. Een pad vol verdriet. Maar het is óns pad en via dit pad bereiken wij onze doelen ook wel. Ook al zullen we altijd een koffer vol verdrietige bagage met ons meesjouwen over ons pad.

Tijdens de tocht over ons pad, leren we wel een heleboel. En nee, daarmee zeg ik zeker niet dat er iets positiefs zit aan het overlijden van Félice. Daarmee zeg ik dat we er het beste van maken. We zijn intenser gaan leven, nog meer van elkaar gaan houden en nog dankbaarder voor alles wat we hebben. En het fijne is dat we met helemaal niemand zouden willen ruilen. Want ook al heeft ons geluk een onherstelbare deuk opgelopen, op onze manier zijn we gelukkig. Heel gelukkig.

Toen Félice geboren werd, kwam mijn moeder met zeer verslavende chocolaatjes aan. Sinds Félice in ons leven kwam, zijn deze chocolaatjes altijd bij ons in huis. Ze maken mij vrolijk en gelukkig ook al eet ik er echt niet meer iedere dag eentje. Ze brengen mij dichter bij Félice. 

Tijdens de voorbereidingen van de begrafenis en de periode daarna was de herfstcake van de bakker uit Oosterwolde niet aan te slepen. Mijn ouders brachten die altijd mee. En iedere keer als ik mijn moeder zie, hoop ik stiekem dat ze weer een cake mee heeft genomen (en dat is bijna altijd het geval). Mijn vrienden en collega's zijn er al net zo gek op als wij. Soms twijfel ik of ik het wil delen met een ander en eerlijk is eerlijk, soms delen we hem met niemand. En wij kunnen gerust een spelletje doen om een winnaar voor het laatste stukje aan te kunnen wijzen. Ik ben al gewaarschuwd. Nu het voorjaar toch echt begonnen is, bakt de bakker voorlopig geen herfstcake. Maar de gedachte dat er straks bij de geboorte van het zusje van Félice, naast beschuit met muisjes ook herfstcake gegeten kan worden maakt me toch blij. 

Mijn lieve ouders zijn altijd op zoek naar manieren om ons pad toch wat vrolijker en gemakkelijker te maken. De eerste dagen na het overlijden van Félice zocht mijn vader naar allemaal manieren om maar een heel klein beetje pijn weg te nemen. Hij had het liefst de hele juwelier leeggekocht om alles te doen Félice zo dicht mogelijk bij mij te laten zijn. Mijn ouders kochten een doos met meer dan 300 kaarsjes zodat er altijd een kaarsje bij Félice gebrand kan worden. Mijn moeder is nooit gestopt met kadootjes voor Félice kopen. Knuffeltjes en boekjes waarmee ik toch haar kamertje verder kon opvrolijken. Van hen kregen we een abonnement op Bloomon zodat er altijd prachtige bloemetjes staan in het hoekje van Félice bij ons in de woonkamer. Volgens mij zijn mijn ouders nog niet toegekomen aan het rouwen om hun kleindochter. Hun grootste verdriet zit hem in mijn verdriet. 

De post die op de deurmat viel, was in de eerste periode na het overlijden van Félice het hoogtepunt van de dag. Kaartjes met lieve berichten of verrassingen. En nog steeds ben ik dankbaar en blij met ieder kaartje dat we krijgen. Mijn prikbord hangt er vol mee. 

Ik zal de opa's en oma's van Félice altijd enorm dankbaar zijn voor de hulp bij het organiseren van het mooiste afscheid. Dankzij hun hebben we mooie foto's, een geluidsopname en een bijzondere herinnering aan een mooie, waardevolle laatste dag met ons meisje.  Het mooiste, meest perfecte kistje werd ontworpen door een goede vriend. Nog mooier dan dat ik in mijn hoofd had. En vrienden gaven ons het kistje kado. Afgelopen maanden is steeds duidelijker geworden hoe belangrijk het is familie en vrienden te hebben.  

Het bladeren door de kinderboekjes die ik zo graag aan Félice had voorgelezen, maken mij gek genoeg zelfs blij. Het ruiken van de Zwitsalgeur die uit haar kledingkast komt. Het sokje wat ze droeg toen ze ziek werd, draagt het konijn waar ik mee slaap. Allemaal kleine dingen die me een warm gevoel geven.  

Continue draait bij ons thuis de muzieklijst 'Acoustic summer' (afhankelijk van het seizoen heet deze lijst Acoustic spring- Acoustic autumn - Acoustic winter). De lijst stond aan tijdens de bevalling, de kraamtijd thuis, op de intensive care bij Félice en sindsdien altijd thuis. 

De bezoekjes die vriendinnen brengen aan Félice. Met of zonder mij. Soms kom ik bij haar grafje en dan ben ik zo dankbaar te zien dat iemand weer even bij haar is geweest. Dan ligt er weer een hartje, staat er een bloemetje of brandt het kaarsje. 

Van lieve vrienden kreeg ik het mooiste armbandje waar ik altijd van droomde. Een armbandje waarvan ik nooit gedacht had dat ik zoiets ooit zou dragen. Iedere dag besef ik wel een keer hoe waardevol het is dat armbandje te dragen en hoe blij het mij maakt. 

Het samen met vrienden borrelen, koffiedrinken of lekker eten. Nooit meer omdat het een verplichting is, alleen nog maar omdat we daar zin in hebben en het goed voelt. Tijdens de tocht over ons 'nieuwe pad' doen we alleen nog maar dingen die ons een goed gevoel geven. 

Ik geniet van de kindjes van mijn lieve vrienden. Hoe moeilijk zij dat soms zelf vinden en hoezeer ze mij soms in bescherming nemen. Ik geniet oprecht van hun kroost. Zij laten mij zien dat het het wachten waard is en wij straks ook weer een kleintje hebben en hoe fijn we het dan gaan hebben. 

Er zijn zoveel hele mooie, kleine dingen die vroeger 'gewoon' leken. Die erbij leken te horen of gewoon lekker of leuk waren. Nu zijn al die dingen ineens heel erg waardevol. En wij gaan door met het intenser leven!