Vragen

Volop vragen kwamen er binnen. Maar ook geweldig, lieve, waardevolle berichtjes 


Félice

Hoe gaan jullie om met de angst dingen van Félice te vergeten?
Zeker nu ik opnieuw zwanger ben besef ik mij af en toe dat ik niet meer weet hoe dat was bij de zwangerschap van Félice. En dan te bedenken dat dat pas een jaar geleden is. Daardoor beangstigt het mij extra dingen van Félice te vergeten. Tegelijkertijd kan ik iedere minuut van de week dat Félice bij ons is geweest herinneren en herbeleven. Door te gaan schrijven over Félice probeer ik haar grootser in mijn leven te krijgen. En de gedachte dat ik altijd alles terug kan lezen stelt mij gerust. Ik realiseer mij dat er een moment komt dat dingen toch naar de achtergrond zullen verdwijnen. Ik leef op dit moment met de gedachte: 'wie dan leeft, wie dan zorgt'. Tim heeft die angst niet zo zeer. 

Hoe kwam je bij de naam Félice?
Ik heb de naam jaren terug eens ergens gezien. Ik meende dat Tim het geen mooie naam vond dus ik opperde deze pas vrij laat in de zwangerschap. Hij bleek het wel een mooie naam te vinden en toen waren we er snel uit :). Het betekent 'gelukkig'. En zij heeft haar naam eer aan gedaan want wat heeft ze ons gelukkig gemaakt. 

Waarom was Félice te vroeg geboren?
Daar is geen verklaring voor te geven. Met 36 weken en 5 dagen zien ze een kindje nog wel als een (rand)prematuur. Maar Félice was met 3096 gram een zeer welvarend dametje. We mochten een dag later ook al het ziekenhuis met haar verlaten. De placenta zag er ook goed uit. Waarschijnlijk was Félice gewoon al helemaal klaar voor een leven bij ons. 

Hoe kon Félice besmet raken met de E-coli bacterie?
Voor deze vraag heb ik even de hulp ingeschakeld van mijn vader die arts is. Niemand kan hier een antwoord opgeven. 

Hebben jullie kraamzorg gehad bij Félice
De eerste drie dagen met Félice beleefden wij met kraamzorg op een roze wolk. Daarna veranderde dat en kwamen wij in het Ronald McDonald huis terecht. Ook daar was kraamzorg mogelijk en was er een geweldig lieve dame die ons kwam opzoeken in de VU en zorgde dat onze kamer netjes was. Na het overlijden van Félice hadden we nog steeds recht op kraamzorg. Ik wilde niet nog meer vreemden aan mijn lijf en met een fijne verloskundige en lieve ouders en vrienden ehbben wij het prima gered. 

Waarom lag Félice op de IC en niet op de NICU? 
Doordat Félice al thuis was geweest mocht zij niet meer op de NICU. Dit heeft te maken met infectiegevaar voor andere kindjes. Zodoende dat zij werd opgenomen op de Kinder Intensive Care van de VU. 

Het afscheid van Félice

Waarom hebben jullie gekozen voor begraven?
Eerlijk gezegd hebben wij daar geen seconde over gesproken met elkaar. Het was voor ons een soort vanzelfsprekendheid dat wij haar zouden begraven. 

Het kistje van Félice was prachtig. Zou je die niet kunnen toevoegen aan de mogelijkheden?
Ik weet nog dat ik tegen mijn vader zei. Félice moet het mooiste witte, ovale kistje en ik ga Martijn (een goede vriend) vragen of hij die wil ontwerpen. Ik zag mijn vader met grote ogen naar mij kijken en voorzichtig opperren "nou schatje...misschien moet je je verwachtingen een klein beetje bijstellen want Martijn op zo'n korte termijn een wit ovalen kistje laten maken zal niet meevallen". Ik zei alleen maar 'Dat kan hij hoor, dat kan hij'. Een dag later zat hij met het ontwerp, nog mooier dan ik mij had kunnen inbeelden, voor ons. Martijn maakte het ontwerp en Snijmeesters (de jongens die ook de houten diertjes voor de stichting maken) hebben het houtwerk geregeld. Martijn heeft het kistje speciaal voor ons ontworpen en ondanks dat hij blij was dat hij iets kon doen en bezig was in die week, het was een zware, stressvolle taak die wij bij hem neerlegde. Iets dat ik mij nu pas realiseer. Martijn zal ook niet nog een keer een kistje ontwerpen. Maar Snijmeesters hebben het ontwerp en maken met alle liefde nog een kistje op aanvraag. 

Nieuwe zwangerschap

Hoe reageerden de mensen om jullie heen op de nieuwe zwangerschap?
Iedereen reageerde positief. De meeste mensen om ons heen wisten dat wij er

Was het een bewuste keuze om zo snel opnieuw zwanger te worden?
Ja, op de dag dat wij hoorden dat Félice het niet zou gaan halen brak mijn moederhart in duizenden stukjes. Het was meteen duidelijk, dat hart kon alleen maar weer een beetje herstelt worden door een broertje of zusje. Wij wilden niets liever. 

Wilden jullie altijd al zo snel kinderen achter elkaar?
Als Félice niet was overleden, waren we zeker niet zo snel voor een tweede gegaan. 

Hopen ullie stiekem op een broertje zodat er minder vergelijk is? 
We weten inmiddels dat Félice een zusje krijgt. En ondanks dat ook voor ons dezelfde clichés gelden als voor anderen: als het maar gezond is, had ik een voorkeur. Ik heb alles voor een meisje in huis, ik heb haar kamertje met zoveel zorg klaargemaakt voor haar komst, ik ben verliefd op alle roze kleertjes die ik voor Félice in de kast had liggen. Dat alles wat ik voor mijn meisje bedacht had toch nog gebruikt kan worden maakt mij blij. En ik weet zeker dat Félice dat ook prachtig had gevonden. We realiseren ons dat daardoor het vergelijk met Félice wel extra sterk zal zijn en het ook zwaar zal maken. We hebben dan ook vaak tegen elkaar gezegd dat een jongen ook heel goed zou zijn. Hij zou ons misschien wat meer vertrouwen kunnen geven en het vergelijk met Félice minder aanwezig laten zijn. 

Wil je het zusje van Félice ook Félice noemen? 
Een van de eerste dingen die ik tegen mijn moeder zei toen Félice was overleden was:  'maar mama kan ik haar zusje dan ooit nog Félice noemen. Ik vond haar naam zo mooi en ik werd er zo vrolijk en gelukkig van'. Ondanks dat mijn moeder mij volledig begreep legde ze mij uit dat er maar één Félice was, mijn oudste dochter. En dat als er een zusje zou komen, we vast weer zo'n prachtige naam konden bedenken. En dat blijkt gelukkig nu ook het geval te zijn :). 

Zie je op tegen een bevalling zo snel na de geboorte van Félice? 
Ondanks dat ik nu weet wat een bevalling inhoud en ik er niet helemaal onbezorgd in stap maak ik mij (nog) geen zorgen. Ik weet dat mijn lichaam het kan en de vorige keer heb ik het ook allemaal gedaan. Ik vond het bijzonder en weet nog dat mijn ouders een uur na de bevalling bij mij waren en ik zei 'ik doe het zo nog een keer'. Tegelijkertijd is mijn bevalling ook overschaduwd door het overlijden van Félice. Waar alle moeders een aantal weken de tijd nemen voor herstel, liep ik drie dagen na de bevalling al 10.000 stappen. Ik kan mij zo voorstellen dat als de uitgerekende datum dichterbij komt, ik me dan wel iets bewuster begin te worden van wat mij te wachten staat. Ook ben ik mij inmiddels wel veel bewuster van wat er allemaal mis kan gaan bij een bevalling waardoor ik er minder zorgeloos doorheen zal gaan dan bij Félice. Gelukkig heb ik een geweldige verloskundige die mij daarin begeleid. 

Ben je bang voor hetzelfde met een tweede/
De kinderarts verzekerde ons dat wij geen vergrote kans hebben op weer een e-coli besmetting. De kans dat ons dit nog een keer zal overkomen is net zo groot als dat het ieder ander overkomt. Dat geeft ergens rust en tegelijkertijd werkt het in mijn hoofd niet helemaal zo. Dikke vette pech is inmiddels iets te vaak in mijn leven aan de orde geweest dus ik denk dat ik pas rust heb wanneer de kleine een paar weken oud is. Hoewel ik vrees dat ik altijd een ietwat overbezorgde moeder zal zijn. 

Heb je nu medische begeleiding?
Nee, we hebben wel die mogelijkheid gekregen als dat ons een prettig gevoel zou geven, maar ik ben enorm blij en dankbaar voor een geweldige (zelfstandige) verloskundige. Zij heeft ons geweldig bijgestaan toen Félice overleed en in de periode daarna. Ik kan altijd bellen, extra langskomen en ze probeert mij extra gerust te stellen. 

Hoe ervaar je deze zwangerschap? 
Ik schrijf hier binnenkort nog een uitgebreidere blog over. Ik beleef deze zwangerschap intenser. Ik geniet meer van ieder schopje en een groeiende buik. Tegelijkertijd ben ik deze zwangerschap veel bezorgder. Als ik haar eventjes niet voel ben ik meteen ongerust. Ik slaap slecht in de dagen voordat er een echo gepland staat en ik maak mij soms gek in mijn hoofd bij wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Fysiek is deze zwangerschap ook zwaarder. Je buik groeit sneller en ik begon minder fit aan deze zwangerschap. Dat valt niet altijd mee. Dankbaarheid dat er echter weer een kleintje op komst is, is echter bij far het meest overheersende gevoel. 


Stichting

Wat gaan jullie doen met het extra geld van de ING?
Al het geld komt ten goede van het helpen van ouders. Het grootste deel gaan we dus volledig besteden aan het uitbreiden van de mogelijkheden en het helpen van de ouders. Daarnaast hebben wij een deel gereserveerd voor een bijzonder project voor het najaar. Hierin hopen we ouders in de vorm van een beetje nazorg/herkenning/erkenning in te kunnen helpen. Hierover volgt later meer.

Hoeveel uur per week werk je aan de stichting? 
Toen ik net begonnen was met de oprichting was ik er zo 60 uur per week mee bezig. Nu wisselt het een beetje per week en is het erg afhankelijk van de aanvraag en wat er loopt qua afspraken en mailcontact. Ik denk dat ik gemiddeld nu zo'n 15 uur per week aan de stichting besteed. Nu nog bezig met de opzet van een heleboel en we zijn bezig met het uitbreiden van het bestuur zodat het behapbaarder wordt voor mij. 

Wat vindt Tim van de Stichting. Werkt hij ook mee? 
Zonder de steun van Tim had ik de stichting niet in korte tijd zo groots kunnen maken. Hij denkt mee, leest iedere letter die ik schrijf en de stichting is groots onderdeel in ons dagelijks leven. Tim werkt zelf niet actief mee aan de stichting en is degene die ervoor zorgt dat ik ook nog een keer ontspan naast het zwanger zijn, een drukke baan, het verdriet op Félice en de stichting. Hij wijst mij er tijdig op dat we ook onze gelukkige momentjes mogen en moeten pakken. 

Hoe is het je gelukt zo snel na het overlijden van Félice je al open te stellen voor anderen. 
Ik ben nooit een stilzitter geweest. Ik ben graag bezig en stel mezelf eindeloos veel doelen per dag. De gedachte dat ik 14 weken over had (want zo lang duurde mijn verlof nog toen Félice al geboren, overleden en begraven was) maakte mij enorm onrustig. Hoe moest ik die tijd toch doorkomen. Tegelijkertijd zocht ik naar een manier om Félice grootser in mijn leven te krijgen. Mijn moeder opperde het plan voor de stichting en zodoende had ik alles binnen no time staan. Ik ben het begonnen voor mijzelf. Om Félice een rol in mijn leven te geven en om iets om handen te hebben.  Dat ik daarbij ook nog ouders kan helpen is eigenlijk meer een bijzaak geweest. Ik ben blij dat wij iets kunnen doen voor een ander. Want ik weet als geen ander, dat het hele kleine dingen zijn die voor een lach kunnen zorgen. Ook al duurt die lach dan maar 2 tellen.

Is het niet confronterend altijd verdrietige verhalen te horen?
Ja dat is het zeker. Zeker nu ik zelf weer zwanger ben is het soms extra confronterend om verhalen te horen en lezen. Het doet mij weer extra beseffen wat voor geschenk het is dat je een gezond kindje ter wereld brengt. Mijn zorgeloosheid was al weg maar met meermaals per week een aanvraag en dus een confrontatie met een overleden kindje valt het niet altijd mee hoopvol te blijven dat alles goed kan gaan. Want eerlijk is eerlijk; uiteindelijk gaat het in de meeste gevallen gewoon goed. 

Tegelijkertijd maakt mijn hart altijd een vreemd sprongetje als er een aanvraag binnenkomt. Het idee dat de ouders pas net hun kindje verloren zijn raakt mij enorm. Ik herinner mij die eerste heel zware periode nog zo goed en is hard te weten dat die ouders pas in die eerste pijnlijke, moeilijke fase zitten. 

Tim & Juliette

Hoe oud zijn jullie?
Tim wordt 32 in juli en ik ben eind april 31 geworden. 

Wat voor werk doen jullie?
Tim is Personal Banker bij de ING in Haarlem. Ik werk als sales & operationeel manager bij BitesWeLove. Daar ontwikkelen wij gezonde tussendoortjes op basis van noten (check de website: www.biteswelove.nl)

Hebben jullie professionele hulp
Nee en daar hebben wij beide ook geen behoefte aan (gehad). Zo'n 8 weken na het overlijden van Félice werd er wel eens geopperd dat het misschien goed was dat we met iemand zouden gaan praten. Ik was daar destijds door gekwetst. Hoe konden mensen dat zeggen. Ik had toch alle recht om te rouwen om mijn kleine meisje. Omdat ik dacht dat het hoorde heb ik toen 1 keer een gesprek gehad met een dame die mij heel duidelijk maakte dat ik het allemaal heel goed deed en dat ze eigenlijk niet snapte wat ik kwam doen. Dat gaf me een enorm goed gevoel en sindsdien laat ik mij niet meer van de wijs brengen in wat ik nodig zou hebben. Ik heb alles afgelopen maanden op mijn gevoel gedaan en dat gevoel heeft mij nog niet een keer in de steek gelaten. 

Waarom ben je weer zo snel gaan werken?


Hoe werkt balseming? Waren jullie daar zelf ook bij?

Hoe wisten jullie wat te doen toen Félice overleed?

Waarom lag Félice op de IC en niet op de NICU?

Waarom kozen jullie voor begraven?e

Hebben jullie dan nu ook meteen een graf voor jezelf uitgekozen?


Hoe is het je gelukt zo snel na het overlijden van Félice je al open te stellen voor anderen.



Vind je het confronterend anderen te zien die gelukkig zijn met een kindje?

Als je terugblikt op die periode. Is er iets wat je ander had willen doen.