Vol & leeg

Ik ben niet boos, ik heb geen woede, ik heb geen vragen, ik stel mezelf de vraag niet "waarom nou wij?". Ik ben alleen verdrietig. Heel erg verdrietig.  

Vol & leeg tegelijk. Zo voel ik me de laatste weken vaak. Vol met emoties, vol met energie om weer van alles te willen doen, vol met verhalen over de afgelopen twee maanden, vol met Félice. Ik ben er soms zo druk door dat ik mezelf er niet eens meer in herken. Dan zit ik met een rood hoofd (ok, misschien ook door dat wijntje teveel) honderduit te kletsen over Félice en BAM. Ineens zijn daar dan weer die tranen. Die dikke grote tranen die ineens over mijn wangen stromen. Tranen die maar blijven stromen en op de tafel druppen. Maar je hoort mij niet. Want snikken doe ik niet. Het zijn uitsluitend tranen. En daarna is daar weer dat hele lege gevoel. Het besef dat Félice er echt niet meer is en slechts in mijn hart zit. Ze zal nooit terugkomen. En wanneer ik dat weer tegen mezelf zeg, word ik weer verdrietig. Want ergens wil ik dat zo graag hopen en denken.

Vaak huil ik met die dikke tranen. Maar ook wanneer die tranen er niet zijn huil ik. Dan huilt mijn hart. Dan huilt mijn hart om de leegte die ik voel. De leegte van de wieg, de leegte van mijn huis, de leegte in het kamertje van Félice, de leegte als ik weer uit mijn werk kom en de leegte in mijn buik. Ik vraag me ook af of ik ooit wel echt gehuild heb. Want zoals ik nu huil, huilde ik eerder nooit.