Onbeantwoorde vragen

Ik weet dat ze er zijn. Vragen. Heel veel vragen. Relatief simpele vragen. Moeilijke vragen. Ingewikkelde vragen. Brutale vragen. Pijnlijke vragen. Nieuwsgierige vragen.

Ik had zelf ook een heleboel vragen maar op 90% van de vragen kan ik zelf antwoord geven. Op de overige 10% van de vragen hebben we antwoorden gekregen op een andere manier. Of hebben wij ons erbij neergelegd dat er een stukje altijd onbeantwoord zal blijven. 

Afgelopen maanden heb ik veel ongemakkelijke situaties meegemaakt. Gesprekken met mensen die van het overlijden van Félice wisten maar niets durfden te zeggen. Gesprekken waarin mensen geen vragen durfden te stellen waar ze die overduidelijk wel hadden. Gesprekken waarin mensen uit pure onhandigheid de gekste dingen vragen. Eerlijke gesprekken waarin mensen gewoon aangeven dat ze het lastig vinden het juiste te doen. 

Ik heb een harde kop en vind het lastig als mensen niet het 'juiste' doen. Althans, wat voor mij het juiste zou zijn. En tegelijkertijd kan ik mij heel goed voorstellen dat het voor buitenstaanders heel lastig is het juiste te doen. Ik heb wekelijks te maken met moeders die hetzelfde hebben meegemaakt. En zelfs ik vind het lastig om het juiste te doen. Ik realiseer me dat het nog lastiger is voor iemand die dit verdriet niet kent. 

Over onhandigheid van mensen kan ik inmiddels wel een boek schrijven. Tim doet altijd weer een poging om het onhandige gedrag goed te praten en stiekem begrijp ik het dan ook wel weer.

Een aantal mensen durft ons alle vragen te stellen die ze hebben. Hoe ongenuanceerd sommige vragen ook zijn. Anderen hebben heel veel vragen maar voor hen blijft de vraag onbeantwoord omdat ze hem niet durven te stellen. De een geeft dat aan, de ander zal het nooit zeggen. Er zijn ook mensen die antwoorden zelf invullen. Mensen die denken dat het verdriet om Félice wel minder is nu er weer nieuw leven op komst is. Mensen die dachten dat het nieuwe jaar wel weer voor meer vreugde zou zorgen. Of mensen die invullen dat het ook wel heel heftig is dat ik ben bevallen voor niets. Voor niets?! Voor het allermooiste! En ik zou nog 100x bevallen voor 1 minuut Félice. 

Laatst zei iemand tegen mij: "Dus Félice is overleden door de E-coli bacterie. Maar dat is toch de poepbacterie? Hadden jullie je handen niet goed gewassen"? Flabbergasted was ik door deze vraag. Pijnlijk, hard en kwetsend. Natuurlijk werkt het niet zo. Ik wilde meteen alle wetenschappelijke artikelen tevoorschijn toveren over E-coli besmettingen. Ik wilde hem doorverwijzen naar de kinderarts van Félice om dit uit te leggen. Het allerliefste schold ik hem uit. 

Tegelijkertijd besefte ik dat het onwetendheid was. Dat het een onbeantwoorde vraag was voor diegene. Ik vind geen enkele vraag gek, hoe brutaal of pijnlijk die ook is. Vul alleen niet zelf de antwoorden in. Daarom bied ik op deze manier iedereen de mogelijkheid alle vragen in te sturen via bovenstaande link. Je kan je vraag anoniem stellen. En in een volgende blog zal ik (samen met Tim) alle vragen eerlijk beantwoorden.