(on)beantwoorde vragen

Al weken staat deze blog op de planning. Nadat ik de blog had geplaatst over onbeantwoorde vragen, stroomden de vragen binnen. Nog steeds druppelen er vragen binnen. 

Ik ben eigenlijk helemaal geen schrijver. Gek genoeg rollen de woorden probleemloos op papier wanneer ik over Félice en mijn gevoel schrijf. De vragen waren daarentegen praktischer, zakelijker en concreet. Dat maakte het moeten schrijven ineens een stuk lastiger. Maar nu is het dan toch echt tijd om alle vragen te beantwoorden en te delen.

Félice

Hoe gaan jullie om met de angst dingen van Félice te vergeten?
Zeker nu ik opnieuw zwanger ben, besef ik af en toe dat ik niet meer weet hoe iets was bij de zwangerschap van Félice. En dan te bedenken dat dat pas een jaar geleden is. Daardoor beangstigt het mij ook dingen van Félice te vergeten. Tegelijkertijd kan ik iedere minuut van de week dat Félice bij ons is geweest, herinneren en herbeleven. Door te gaan schrijven over Félice probeer ik haar grootser in mijn leven te krijgen. De gedachte dat ik altijd alles terug kan lezen, stelt mij gerust. Ik realiseer mij dat er een moment komt dat dingen toch naar de achtergrond zullen verdwijnen. Ik leef op dit moment met de gedachte: 'wie dan leeft, wie dan zorgt'. Tim heeft die angst niet zo. 

Hoe kwam je bij de naam Félice?
Ik heb de naam jaren terug eens ergens gezien. Ik dacht dat Tim het geen mooie naam vond dus ik opperde deze pas vrij laat in de zwangerschap. Hij bleek het wel een mooie naam te vinden en toen waren we er snel uit. Het betekent 'gelukkig'. En zij heeft haar naam eer aan gedaan want wat heeft ze ons gelukkig gemaakt.

Waarom was Félice te vroeg geboren?
Daar is geen verklaring voor te geven. Met 36 weken en 5 dagen zien ze een kindje nog wel als een (rand)prematuur. Maar Félice was met 3096 gram een zeer welvarend dametje. We mochten een dag later ook al het ziekenhuis met haar verlaten. De placenta zag er ook goed uit. Waarschijnlijk was Félice gewoon al helemaal klaar voor een leven bij ons.

Félice in het ziekenhuis

Hoe kon Félice besmet raken met de E-coli bacterie?
Dikke vette pech. E-coli zit overal. Op je neus, je handen, in het ziekenhuis en je hebt de bacterie ook nodig. Bij Félice is de bacterie in het bloed terechtgekomen waardoor ze een bloedvergiftiging kreeg. Vervolgens verplaatste de bacterie zich razendsnel door haar kleine, kwetsbare lichaampje en veroorzaakte het een bacteriële hersenvliesontsteking. Vorig jaar zijn er enkele mensen van de 16 miljoen in Nederland overleden aan de gevolgen van een bacteriële hersenvliesontsteking. Helaas is Félice daar eentje van. De kans dat wij de staatsloterij winnen is velen malen groter.

Hoe zit het met de kans op een besmetting bij deze zwangerschap?
Helaas is het afgelopen maanden duidelijk geworden dat wij een grotere kans hebben op wederom een besmetting ook al blijft de verklaring nog steeds "dikke vette pech". Doordat we het nu weten zijn er wel een aantal maatregelen die we kunnen treffen en dat doen we dan ook. Zekerheden krijgen we alleen niet en dat is soms best zwaar en vooral heel spannend. Vertrouwen moeten we hebben en krijgen.

Hebben jullie kraamzorg gehad bij Félice?
De eerste drie dagen met Félice beleefden wij met kraamzorg op een roze wolk. Daarna veranderde dat en kwamen wij in het Ronald McDonald huis terecht. Ook daar was kraamzorg mogelijk en was er een geweldig lieve dame die ons kwam opzoeken in de VU en zorgde dat onze kamer netjes was. Na het overlijden van Félice hadden we nog steeds recht op kraamzorg. Ik wilde niet nog meer vreemden aan mijn lijf en met een fijne verloskundige en lieve ouders en vrienden hebben wij het prima gered.

Waarom lag Félice op de IC en niet op de NICU?
Doordat Félice al thuis was geweest mocht zij niet meer op de NICU. Dit heeft te maken met infectiegevaar voor andere kindjes. Zodoende werd zij opgenomen op de Kinder Intensive Care van de VU.

Was Félice donor?
Félice kon geen donor zijn omdat haar hele lijfje "ziek" was. Voor ons was dat dus geen vraagstuk. Als wij het leven van andere kindjes hadden kunnen redden door haar orgaantjes te doneren, hadden we dat zonder twijfel gedaan. Dat we nu geen seconde afstand van haar hebben hoeven nemen, vind ik heel prettig.

Gaf je borstvoeding? Moest je die afbouwen?
Ja ik gaf borstvoeding en toen Félice op de IC lag moest ik kolven. Hierdoor kwam mijn productie snel op gang en kolfde ik probleemloos 8x per dag 120cc. Ik kreeg speciale medicatie om de borstvoeding te stoppen.

Heb je je überhaupt kraamvrouw gevoeld?
Nee maar dat is op dat moment ook totaal niet belangrijk. Zowel Tim als mijn moeder keken enorm voor mij uit. Pas toen de begrafenis voorbij was, voelde ik wat mijn lichaam te verduren had gehad.

Het afscheid van Félice

Waarom hebben jullie gekozen voor begraven?
Eerlijk gezegd hebben wij daar geen seconde over gesproken met elkaar. Het was voor ons een soort vanzelfsprekendheid dat wij haar zouden begraven.

Het kistje van Félice was prachtig. Zou je die niet kunnen toevoegen aan de mogelijkheden?
Ik weet nog dat ik tegen mijn vader zei: 'Félice moet het mooiste witte, ovale kistje krijgen en ik ga Martijn (een goede vriend) vragen of hij dat wil ontwerpen.' Ik zag mijn vader met grote ogen naar mij kijken en voorzichtig opperen 'nou schatje...misschien moet je je verwachtingen een klein beetje bijstellen want Martijn op zo'n korte termijn een wit ovalen kistje laten maken zal niet meevallen.' Ik zei alleen maar 'Dat kan hij hoor, dat kan hij'. Een dag later kwam Martijn met het ontwerp, nog mooier dan ik mij had kunnen inbeelden. Martijn maakte het ontwerp en Snijmeesters (de jongens die ook de houten diertjes voor de stichting maken) hebben het houtwerk geregeld. Martijn heeft het kistje speciaal voor ons ontworpen en ondanks dat hij blij was dat hij iets kon doen en bezig was in die week, het was een zware, stressvolle taak die wij bij hem neerlegden. Iets dat ik mij nu pas realiseer. Martijn zal ook niet nog een keer een kistje ontwerpen. Maar Snijmeesters hebben het ontwerp en maken met alle liefde nog een kistje op aanvraag.

Hoe wist je wat je moest doen toen Félice overleed?
Dat wist ik niet. Ik had geen flauw idee. Onze ouders namen enorm veel uit handen. Zij dachten voor ons. Pas toen wij thuis waren met Félice en zij in haar bedje lag, kwam een beetje het besef dat het eigenlijk niet normaal is om met een overleden kindje thuis te zijn.

Hebben jullie dan nu ook meteen een graf voor jezelf uitgekozen?
Nee. Daar hebben we op dat moment ook geen seconde over nagedacht. In eerste instantie hebben we het plekje voor Félice voor 20 jaar. Ik ga ervanuit er zelf over 20 jaar nog steeds te zijn. Over 20 jaar kijken we weer verder.

Nieuwe zwangerschap

Hoe reageerden de mensen om jullie heen op de nieuwe zwangerschap?
Iedereen reageerde positief. De meeste mensen die dicht bij ons stonden, wisten dat wij niets liever wilden. Natuurlijk kwam het ook voor velen als een verrassing omdat het vrij snel raak was.

Was het een bewuste keuze om zo snel opnieuw zwanger te worden?
Ja absoluut. Op de dag dat wij hoorden dat Félice het niet zou gaan halen, brak mijn moederhart in duizenden stukjes. Het was meteen duidelijk; dat hart kon alleen maar weer een beetje hersteld worden door een broertje of zusje. Wij wilden niets liever.

Wilden jullie altijd al zo snel kinderen achter elkaar?
Als Félice niet was overleden, waren we zeker niet zo snel voor een tweede gegaan.

Hopen jullie stiekem op een broertje zodat er minder vergelijk is?
We weten inmiddels dat Félice een zusje krijgt. Ondanks dat voor ons hetzelfde cliché geldt als voor anderen "als het maar gezond is", had ik een voorkeur. Ik heb alles voor een meisje in huis, ik heb haar kamertje met zoveel zorg klaargemaakt voor haar komst en ik ben verliefd op alle roze kleertjes die ik voor Félice in de kast heb liggen. Dat alles wat ik voor mijn meisje bedacht had toch nog gebruikt kan worden maakt mij blij. En ik weet zeker dat Félice dat ook prachtig had gevonden. We realiseren ons dat daardoor het vergelijk met Félice wel extra sterk zal zijn en het ook zwaar zal maken. We hebben dan ook vaak tegen elkaar gezegd dat een jongen ook heel goed zou zijn. Hij zou ons misschien wat meer vertrouwen kunnen geven en het vergelijk met Félice minder aanwezig laten zijn.

Wist je wel dat er risico's zitten aan zo snel weer een zwangerschap?
Wij hebben onze kinderwens besproken met onze verloskundige en diverse gynaecologen. Iedereen snapte onze kinderwens en er was geen reden om aan te nemen dat een volgende zwangerschap niet goed zou verlopen. Wij hebben afstand genomen van alle verhalen die op internet rondgaan.

Wil je het zusje van Félice ook Félice noemen?
Een van de eerste dingen die ik tegen mijn moeder zei toen Félice was overleden was: 'maar mama kan ik haar zusje dan ooit nog Félice noemen?' Ik vond haar naam zo mooi en ik werd er zo vrolijk en gelukkig van. Ondanks dat mijn moeder mij volledig begreep, legde ze mij uit dat er maar één Félice was, mijn oudste dochter. En dat als er een zusje zou komen, we vast weer zo'n prachtige naam konden bedenken. Gelukkig blijkt dat ook het geval te zijn.

Zie je op tegen een bevalling zo snel na de geboorte van Félice?
Ondanks dat ik nu weet wat een bevalling inhoudt en ik er niet helemaal onbezorgd in stap, maak ik mij (nog) geen zorgen. Ik weet dat mijn lichaam het kan en de vorige keer heb ik het ook gedaan. Ik vond het bijzonder en weet nog dat mijn ouders een uur na de bevalling bij mij waren en ik zei 'ik doe het zo nog een keer'. Tegelijkertijd is mijn bevalling ook overschaduwd door het overlijden van Félice. Waar alle moeders een aantal weken de tijd nemen voor herstel, liep ik drie dagen na de bevalling al 10.000 stappen. Ik kan mij zo voorstellen dat als de uitgerekende datum dichterbij komt, ik me dan wel iets bewuster begin te worden van wat mij te wachten staat. Ook ben ik mij inmiddels veel bewuster van wat er allemaal mis kan gaan bij een bevalling waardoor ik er minder zorgeloos doorheen zal gaan dan bij Félice. Gelukkig heb ik een geweldige verloskundige die mij daarin begeleid.

Ben je bang voor hetzelfde met een tweede kindje?
Enorm. Wij weten dat wij een grotere kans hebben op een besmetting maar dat tegelijkertijd de kans nog steeds erg klein is. Wij proberen controle te krijgen op dikke vette pech en dat valt nog niet mee. Dikke vette pech is inmiddels iets te vaak in mijn leven aan de orde geweest dus ik denk dat ik pas rust heb wanneer de kleine een paar weken oud is. Hoewel ik vrees dat ik altijd een ietwat overbezorgde moeder zal zijn.

Heb je nu medische begeleiding?
Nee, we hebben wel die mogelijkheid gekregen als dat ons een prettig gevoel zou geven. Ik ben enorm blij en dankbaar voor een geweldige (zelfstandige) verloskundige. Zij heeft ons geweldig bijgestaan toen Félice overleed en in de periode daarna. Ik kan altijd bellen, extra langskomen en ze probeert mij extra gerust te stellen.

Hoe ervaar je deze zwangerschap?
Ik heb hier laatst een uitgebreide blog over geschreven. Ik beleef deze zwangerschap intenser. Ik geniet meer van ieder schopje en een groeiende buik. Tegelijkertijd ben ik deze zwangerschap veel bezorgder. Als ik haar eventjes niet voel, ben ik meteen ongerust. Ik slaap slecht in de dagen voordat er een echo gepland staat en ik maak mij soms gek in mijn hoofd bij wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Dankbaarheid dat er echter weer een kleintje op komst is, is het meest overheersende gevoel.

Wanneer verwachten jullie het zusje van Félice?
In de eerste helft van september. Precies een jaar na Félice.

Stichting


Wat gaan jullie doen met het extra geld van de ING?
Al het geld komt ten goede aan het helpen van ouders. Het grootste deel gaan we dus volledig besteden aan het uitbreiden van de mogelijkheden en het helpen van de ouders. Daarnaast hebben wij een deel gereserveerd voor een bijzonder project voor het najaar. Hierin hopen we ouders in de vorm van nazorg/herkenning/erkenning te kunnen helpen. Hierover volgt later meer.

Hoeveel uur per week werk je aan de stichting?
Toen ik net begonnen was met de oprichting was ik er zo 60 uur per week mee bezig. Nu wisselt het een beetje per week en is het erg afhankelijk van de aanvragen en wat er loopt qua afspraken en mailcontact. Ik denk dat ik gemiddeld nu zo'n 15 uur per week aan de stichting besteed.

Wat vindt Tim van de stichting? Werkt hij ook mee?
Zonder de steun van Tim had ik de stichting niet in korte tijd zo groot kunnen maken. Hij denkt mee, leest iedere letter die ik schrijf en de stichting is onderdeel van ons dagelijks leven. Tim werkt zelf niet actief mee aan de stichting en is degene die ervoor zorgt dat ik ook nog een keer ontspan naast het zwanger zijn, een drukke baan, het verdriet om Félice en de stichting. Hij wijst mij er tijdig op dat we ook onze gelukkige momentjes mogen en moeten pakken.

Hoe is het je gelukt zo snel na het overlijden van Félice je al open te stellen voor anderen?
Ik ben nooit een stilzitter geweest. Ik ben graag bezig en stel mezelf eindeloos veel doelen per dag. De gedachte dat ik 14 weken over had (want zo lang duurde mijn verlof nog toen Félice al geboren, overleden en begraven was) maakte mij enorm onrustig. Hoe moest ik die tijd toch doorkomen. Tegelijkertijd zocht ik naar een manier om Félice grootser in mijn leven te krijgen. Mijn moeder opperde het plan voor de stichting en zodoende had ik alles binnen no time staan. Ik ben ermee begonnen voor mijzelf. Om Félice een rol in mijn leven te geven en om iets om handen te hebben. Dat ik daarbij ook nog ouders kan helpen, is eigenlijk meer een bijzaak geweest. Ik ben blij dat wij iets kunnen doen voor een ander. Want ik weet als geen ander, dat het hele kleine dingen zijn die voor een lach kunnen zorgen. Ook al duurt die lach dan maar 2 tellen.

Is het niet confronterend altijd verdrietige verhalen te horen?
Ja dat is het zeker. Zeker nu ik zelf weer zwanger ben, is het soms extra confronterend om verhalen te horen en lezen. Ik realiseer mij des te meer wat voor geschenk het is dat je een gezond kindje ter wereld brengt. Mijn zorgeloosheid was al weg, maar met meermaals per week een aanvraag en dus een confrontatie met een overleden kindje, valt het niet altijd mee hoopvol te blijven dat alles goed kan gaan. Maar eerlijk is eerlijk; uiteindelijk gaat het in de meeste gevallen gewoon goed.

Mijn hart maakt altijd een vreemd sprongetje als er een aanvraag binnenkomt. Het idee dat de ouders pas net hun kindje verloren hebben, raakt mij enorm. Ik herinner mij die eerste heel zware periode nog zo goed. Het is hard te weten dat die ouders pas in die eerste pijnlijke, moeilijke fase zitten.

Heb je veel contact met andere moeders?
In het begin had ik daar weinig behoefte aan. Inmiddels heb ik met steeds meer moeders heel erg fijn contact. Ik heb met hun aan één woord genoeg en met hun kan ik eindeloos praten over onze kindjes.

Tim & Juliette


Hoe oud zijn jullie?
Tim is 32 en ik ben 31.

Wat voor werk doen jullie?
Tim is Personal Banker bij de ING in Haarlem. Ik werkte tot 1 augustus als sales & operationeel manager bij BitesWeLove. Daar ontwikkelen wij gezonde tussendoortjes op basis van noten (check de website: www.biteswelove.nl). Nu heb ik zwangerschapsverlof.

Hebben jullie professionele hulp?
Nee en daar hebben wij beiden ook geen behoefte aan (gehad). Zo'n 8 weken na het overlijden van Félice werd er wel eens geopperd dat het misschien goed was dat we met iemand zouden gaan praten. Ik was daar destijds door gekwetst. Hoe konden mensen dat zeggen? Ik had toch alle recht om te rouwen om mijn kleine meisje. Omdat ik dacht dat het hoorde heb ik toen 1 keer een gesprek gehad met een dame die mij heel duidelijk maakte dat ik het allemaal heel goed deed en dat ze eigenlijk niet snapte wat ik kwam doen. Dat gaf me een enorm goed gevoel en sindsdien laat ik mij niet meer van de wijs brengen in wat ik nodig zou hebben. Ik heb alles afgelopen maanden op mijn gevoel gedaan en dat gevoel heeft mij nog niet een keer in de steek gelaten.

Waarom ben je weer zo snel gaan werken?
Ik zocht naar structuur in de dag en een invulling. Door weer 50% te gaan werken kon ik af en toe mijn gedachten verzetten en was er voldoende tijd over om met Félice en de stichting bezig te zijn. Mijn werkgever bood de ruimte om thuis te werken en als het niet ging hoefde ik mij niet verplicht te voelen te werken. Gelukkig bleek die gedachte al genoeg want ik heb nooit een dag afgezegd.

Je schrijft zo mooi, ga je nog een boek schrijven?
Bedankt! Wie weet. Ik ben van nature geen schrijver maar ik krijg alleen woorden goed op papier als ik over mijn diepste emotie schrijf. Daarbij geloof ik dat nu het eerste jaar zonder Félice er bijna op zit, ik al heel veel over haar geschreven heb.

Merken jullie ook dat het overlijden van jullie dochter steeds minder besproken wordt in het dagelijks leven?
Ja, en ik vind dat heel moeilijk. Waar iedere ouder graag praat over zijn kindje, de ontwikkelingen, de mijlpalen, fases en leuke fratsen, wil ik dat ook. Realiteit is dat het bij mij vaak dezelfde verhalen zijn en ik daar dan ook niet altijd de ruimte in voel (en wil pakken). Daarbij zijn gesprekken over een levend kindje vrolijk en leuk en over een dood kindje altijd beladen. Daar is de setting niet altijd naar. Daardoor ga ik wel eens naar huis met verhalen over kinderen van een ander en met een hart dat uit elkaar spat van liefde en verhalen over Félice maar waar ik die avond geen kant mee op kon.

Vind je het confronterend anderen te zien die gelukkig zijn met een kindje? En hoe ervaar jij de confrontaties met kraambezoeken en babyshowers?
Dit was iets waar ik mij druk om kon maken toen Félice net was overleden. Echter heeft Félice iets in mijn los gemaakt en is het onmogelijk dat voor een kindje van een ander te voelen. Ik gun iedereen om mij heen hun eigen kindje. Ik wil alleen ook zo graag mijn eigen kindje. Ik ben gek op de kindjes van mijn vrienden maar lang zo gek niet als op mijn eigen meisje. Dat verzacht toch veel.

Tegelijkertijd is het zwaar geweest om hun grootste vreugde van het nieuwe leven te vieren terwijl mijn hart huilde van de pijn om het gemis. Ik probeer mij altijd open te stellen voor de trots en vreugde van anderen. Het is soms pijnlijk geconfronteerd te worden met een mijlpaal zoals het geven van een eerste hapje. Dit zal ik met Félice nooit beleven. Er zijn gelukkig ook een hoop vrienden die daar wat afwachtend en voorzichtig in zijn. Zij beginnen pas te vertellen en te delen als ik ernaar vraag.
Feit is dat ik straks ook vol trots over het zusje van Félice wil vertellen. Het werkt altijd twee kanten op. Ik kan het niet maken mij niet open te stellen voor een ander om vervolgens straks wel voluit alles te delen over mijn tweede dochter.

Als je terugblikt op die periode, is er iets wat je anders had willen doen?
Helemaal niets. Ik denk wel eens, heb ik haar nog wel genoeg geknuffeld de dagen dat ze gebalsemd thuis was. Tegelijkertijd weet ik dat ik haar niet nog meer had kunnen knuffelen. Alles hebben wij op gevoel gedaan en dat gevoel heeft mij nooit in de steek gelaten.

Zijn jullie boos?
Op moeder natuur! Verder zijn we op niemand boos, koesteren we geen wrok, hebben we zelf geen onbeantwoorde vragen en zijn we vooral iedereen heel erg dankbaar voor alle liefde, steun en support het afgelopen jaar.