Mama van twee dochters

Ik ben moeder. Moeder van Félice die mij al negen maanden intens gelukkig had moeten maken, maar voor wie ik niet kan zorgen. Ook ben ik moeder van een klein druk meisje van wie ik 6 maanden zwanger ben. Ik ben dus moeder van twee dochters. En als ik het zo hardop zeg klinkt dat als enorme rijkdom.

Realiteit is alleen dat mijn twee dochters er (nog) niet zijn om voor te zorgen. Dat is soms best moeilijk, hard en pijnlijk. Over drie maanden zal dat ongetwijfeld heel anders zijn en voelen. Nu moet ik mij nog even door de komende maanden worstelen.

Laat ik één ding vooropstellen. Ik ben zo dankbaar dat het ons gegund is zo snel zwanger te mogen raken van een tweede kindje. En laat ik dan ook maar meteen heel eerlijk zijn. Ik ben extra dankbaar dat wij wederom een dochter mogen krijgen. 

Ik denk dat iedere vrouw die moeder wordt de zorgeloosheid van het leven kwijt is. Ik geloof er alleen wel in dat het als moeder van een overleden kindje ingewikkelder ligt. Leven en dood, vreugde en verdriet, hoop en vrees, het leven zonder en het leven met. Alles staat zo haaks op elkaar. Mijn hoofd draait overuren. En tegelijkertijd probeer ik ook te genieten van het getrappel in mijn buik. 

Een vraag die vaak in mijn gedachte speelt is hoe ik straks een goede balans vind tussen Félice en haar zusje. Als Félice was blijven leven had ik mijn aandacht ook moeten verdelen. Nu zij niet meer hier bij ons is, ligt dat toch anders. Ik praat nu wel 10 keer per dag over Félice en ga nog zeker drie keer per week naar haar toe. Hoe is dat straks. Heb ik haar straks nog wel groots genoeg in mijn leven? 

Tegelijkertijd kan ik niet wachten tot haar zusje er is. Tot mijn lege armen weer gevuld zijn met een kleintje. Tot ik haar vol trots over haar grote zus mag vertellen. Eén ding is zeker; het eerste uitstapje met haar is naar haar grote zus op de begraafplaats.

Ik word vaak gewaarschuwd dat ik ervoor moet zorgen dat het leven voor het zusje niet te zwaar wordt doordat haar oudere zus is overleden. Dat is dan gek genoeg weer iets waar ik mijzelf totaal niet druk om maak. Al die opmerkingen zijn ongetwijfeld goed bedoeld maar mijn moederhart zegt mij dat ik het goed ga doen zoals ik het bedacht heb. 

Je kunt geen appels en peren met elkaar vergelijken en er is niet te zeggen wat erger is. Is dat je oudste kind verliezen of een kind verliezen als er al oudere broertjes en zusje zijn? Je maakt het beste van de situatie waar je in zit. Ondanks dat ik zo graag een kindje wil om voor te zorgen, die mij aan het lachen maakt, die mij komt knuffelen, blij is om mij te zien en die ik eindeloos veel liefde kan geven. Ik ben ook heel blij dat het zusje van Félice de intens verdrietige mama niet heeft hoeven kennen. Haar mama heeft alle 'eerste keren' al een keer meegemaakt als wij elkaar 'echt' leren kennen. Ik zeg niet dat het gemakkelijker zal worden, maar nu ik weet wat mij te wachten staat en ik dat samen mag gaan meemaken met een kindje, heb ik er het volste vertrouwen in dat we dat gewoon gaan doen. En dat we echt weer gelukkig gaan zijn.