Lente

De eerste zonnige dagen zonder Félice. Wat mis ik haar dan extra maar wat ben ik dankbaar dat ik weer kan genieten van de zonnestralen en kleine dingen.

Soms twijfel ik of ik ooit nog echt zo gelukkig word als dat ik was voordat Félice overleed. Ik probeer daar maar zo min mogelijk over na te denken. Zorgeloos zal ik nooit meer zijn, maar ik geloof dat ik daar wel mee kan leven.  

Met de komst van een zusje voor Félice, de start van het voorjaar en alle lieve, fijne mensen om mij heen merk ik dat ik steeds meer kan genieten van kleine dingen. Naast het verdriet is er inmiddels ook meer vreugde in de dag. Iets waar ik de eerste vier maanden na het overlijden van Félice en de eerste maanden van de zwangerschap moeilijk een balans in kon vinden. 

Vorig weekend genoot ik van een extreem fijn weekend. En Félice was ook volledig onderdeel van dat weekend. Ik ging zaterdag zelfs twee keer naar haar grafje toe. Haar opa hing naast het vogelhuisje ook een insectenhuisje aan de boom, ik zette er weer de mooiste bloemetjes neer en na het bezoekje aan de Keukenhof dachten we natuurlijk ook aan een souvenir voor Félice. 

Tim en ik zitten samen in Italië waar ik ook mijn verjaardag zonder Félice vierde. Wat had ik haar dan toch graag een mooie feestjurk aangetrokken. Nu staken we een kaarsje voor haar aan. En ik weet zeker dat ze altijd met ons mee zal reizen.