Grote zus

Einde van de zomer 2018, precies een jaar nadat Félice ons leven zo drastisch veranderde, gaat mijn grootste wens voor de tweede keer in vervulling. Wij worden weer papa en mama.

Verdriet en vreugde. Leven en dood. Afgelopen maanden stonden in het teken van deze tegenstrijdigheden. Gecombineerd met enorme dankbaarheid. 

Zodra de arts ons vertelde dat Félice het niet ging halen, brak mijn moederhart. Dat mijn lege armen snel gevuld moesten worden met een broertje of zusje was meteen duidelijk. 

De eerste maanden na het overlijden van Félice had ik moeite met het vertrouwen krijgen in mijn lichaam. Gelukkig bleek dat nergens voor nodig want met een positieve zwangerschapstest begonnen wij het nieuwe jaar hoopvol.

Inmiddels zitten de eerste spannende weken erop. Weken waarin ik moeilijk kon genieten. Enerzijds wegens extreme misselijkheid maar anderzijds wegens de harde realiteit dat we nog steeds in de rouw zitten. En het besef dat met de komst van een kleintje, het verdriet om Félice toch echt niet minder is. Toen ik werd gewezen op het prachtige gedichtje hiernaast, was ik in tranen. Het omschrijft precies mijn gevoel van de afgelopen weken. 

De gedachte dat de spulletjes die met zorg voor haar zijn uitgekozen, straks ineens niet meer van haar zijn maar van een broertje of zusje, maakt me soms verdrietig. De angst of dit kindje wel blijft leven maakt me soms onzeker. De drang om Félice groots genoeg in mijn leven te laten zijn en blijven, is erg aanwezig. Maar we proberen vol vertrouwen een juiste invulling overal voor te vinden. En zo zijn we afgelopen zes maanden goed doorgekomen, dus komen we de toekomst vast en zeker ook goed door.