Het leven zonder en het leven met

Ergens dacht ik dat het gemis van Félice minder zou zijn wanneer haar zusje geboren zou worden. De harde realiteit is dat het gemis alleen maar groter is geworden.


Ik ben en zal nooit vergeten wat Félice in mij losmaakte. Ik ben Félice eeuwig dankbaar dat ze mij moeder heeft gemaakt en wat ben ik blij dat ik 14 maanden later nog steeds haar fijne geur kan herinneren

Als ik naar Iselle kijk, word ik overvallen door liefde. Exact dezelfde liefde als die ik voor Félice voelde. Ik ben niet een heel emotioneel en hormonaal type maar soms hoef ik maar in die kleine oogjes te kijken en smelt ik van liefde, geluk, trots, dankbaarheid en nog veel meer moois. Dan rollen er toch echt tranen over mijn wangen. Tranen die dus echt nooit opraken. Wat is het fijn dat moeder natuur ervoor zorgt dat je van al je kinderen evenveel houdt. Ik kan mijn liefde voor Félice maar beperkt kwijt aan haar en dus krijgt Iselle nu ook alle liefde die ik voor Félice heb.

Wanneer ik naar Iselle kijk, besef ik pas echt hoe verdrietig en pijnlijk het is dat ik Félice niet meer bij mij heb. Dan heb ik gek genoeg bewondering voor mezelf en voor alle moeders die net als wij een kindje hebben verloren. Hoe heb ik dat toch kunnen overleven? Hoe ben ik afgelopen jaar toch goed doorgekomen en hoe kan ik weer vreugde in de dag voelen? Het is het overlevingshormoon dat je aanmaakt wat ervoor zorgt dat je doorgaat denk ik.

De angst dat ik Iselle zou verliezen, maakt me gek. Ik zou niet weten hoe ik door zou moeten maar dat dacht ik ook bij Félice. Toch lukte dat en daarom een diepe, diepe, diepe buiging voor alle ouders die ondanks het grootste verdriet, positief in het leven blijven staan en er het beste van maken. Ik hoop dat jullie allemaal ook weer de vreugde in de dag (gaan) voelen.

Nu Iselle in ons leven is, ben ik verbaasd hoe snel Félice voor een ander naar de achtergrond is verdwenen. Alsof Iselle het gemis van Félice goedmaakt. Ze is misschien nog wel groter in ons leven nu Iselle er is. We zijn namelijk druk met Iselle vertellen over haar, het vergelijken, een balans vinden tussen de meisjes, kaarsjes branden en het proosten op zowel Iselle als Félice. Soms ben ik wat verward en noem ik Iselle, Félice. Dat vind ik alleen maar leuk. Zo noem ik haar naam toch weer een keer extra. Ik hoop dat een van de eerste woordjes van Iselle 'Félice' is of een mooie variant die ze daar zelf op gaat verzinnen. 

Onze omgeving vraagt standaard naar Iselle. De vraag 'Hoe is het met jullie?' is niet meer gericht op het gemis van Félice maar op de aanwezigheid van Iselle. Mijn logisch redeneringsvermogen weet wel dat het zo werkt en toch is het pijnlijk. Ik wil het namelijk nog wel heel erg graag over Félice hebben en als ik de ruimte krijg, neem ik die ook. Dan praat ik honderduit over haar. Ik ben dankbaar als mensen zeggen dat de meisjes op elkaar lijken ook al is dat nu niet meer realistisch. Félice is en blijft mijn prachtige, lieve, heerlijk ruikende mini baby. Iselle daarentegen is al een heel dametje. De kleine directeur in huize Zwaan die flinke scheetjes kan laten (dus lang zo lekker niet ruikt als Félice deed) en begint te schaterlachen. Dat kennen we van Félice niet. 

Ik wil de achtergrondafbeelding bij Whatsapp en Facebook niet veranderen. Ik wil Félice erbij houden en tegelijkertijd wil ik Iselle ook dat plekje geven. Op onze slaapkamer hangen meerdere fotolijstjes. Een paar foto's van Félice moeten plaatsmaken voor Iselle. Ik weet dat het ook zo was gegaan als Félice was blijven leven dus het is oké. Ik kan alleen niet ontkennen dat het mij verdrietig maakt dat het wel een stukje "minder Félice" betekent. 

Félice is er voor ons nog steeds. We zijn een nieuwe fase van rouw ingeslagen. En ook dat pad bewandelen we gewoon weer.