Het eerste jaar zonder

Liefste Félice

Het eerste jaar zonder jou zit erop. Of eigenlijk moet ik zeggen het eerste jaar met jou. Je was er niet echt maar tegelijkertijd was je er continu. Je reisde met mij in mijn hart, in mijn verlangens, in mijn plannen voor de toekomst en in alles wat ik doe. Je bent mijn muze geworden. Mijn drijfveer om overal het beste van te maken. Jij hebt mij laten zien en voelen hoe het is mama te zijn. En ik had mij geen mooiere oudste dochter kunnen wensen. Je blijft voor mij altijd een heel kleine baby. Misschien houdt dat mij wel jong.

1 september 2017 blijft de meest bijzondere dag uit mijn leven. September zal voor altijd een maand met een lach en een traan zijn. Dat is prima. Ik heb ontdekt dat verdrietig zijn ook een fijne manier is om met je bezig te zijn.

Ik had je zo grootser in mijn leven gewild. Je eindeloos veel liefde willen geven. Je zien schaterlachen, door boekjes zien bladeren, naar papa zien lachen als hij uit zijn werk kwam, je blije koppie willen zien in het badje buiten in de tuin, je eigen willetje willen ontdekken. Ik had het zo graag gewild en tegelijkertijd heb ik besloten me geen voorstelling te maken hoe je nu zou zijn. Je meenemen precies zoals je als heel kleine baby was, is prima.

De eerste maanden na je overlijden heb ik gedacht dat het allemaal nooit meer beter zou worden. Ik durfde niet te genieten van fijne momenten door de gedachte dat het daarna toch weer slecht zou zijn. Ik huilde eindeloos en weet inmiddels dat mijn tranen om jou nooit op zullen raken. En toch huil ik steeds minder met tranen om jou. Ik zal het nooit een plekje kunnen geven, ik zal het nooit honderd procent accepteren en ik zal zelf nooit zeggen dat je zoveel moois teweeg hebt gebracht, ook al weet ik dat dat wel zo is. Ik had je alleen zoveel liever hier bij mij gehad. Ik had zoveel liever geschreven over een pop die ik jou cadeau had gedaan ter voorbereiding op de komst van je kleine zus. Nu schrijf ik dat je zus haar eigen gietertje krijgt om jouw plantjes water te geven. Dat zal voor altijd hard zijn en voor altijd pijn doen.

Ik heb het je vaker gezegd. We zullen je verjaardag altijd blijven vieren, we blijven eindeloos vaak bij je langskomen en dat wordt alleen maar mooier met de schommel. Er zal met Sinterklaas altijd een cadeautje voor jou zijn, we blijven op je proosten, er zullen altijd bloemetjes voor je zijn, je foto's blijven altijd hangen op de mooiste plekjes. Kaarsjes blijven branden en bloemetjes zullen ons huis en de liefde voor jou blijven kleuren. De mooiste sieraden zorgen dat ik je voor altijd heel dicht bij mij draag. Er zal geen dag voorbijgaan dat ik niet honderd keer aan je denk. Je kunt je geen voorstelling maken van hoe trots ik je zusje over jou ga vertellen.

Wat heb je mij intenser laten leven. Wat heb je me laten zien hoe geweldig het is moeder te zijn en wat heb je mij ontzettend gelukkig gemaakt. Ook al was het maar voor heel even. De liefde en trotsheid die je mij hebt gegeven, had ik geen seconde willen missen. Ondanks alle pijn die jou verliezen ook gedaan heeft.

Samen met Iselle en papa ben en blijf je mijn dierbaarste bezit. Ik hoop dat je hoort wat ik nu zeg. Want dit is mijn enige verhaal dat ik hardop voorlees in de hoop dat je het hoort. Maar eigenlijk weet je het wel hè? Want ik sta het altijd te vertellen bij je grafje.

We reizen samen verder lieve Félice. Je reist mee door mijn leven, ik zal je laten zien hoe fijn het hier is en wat ik allemaal in petto had om samen te beleven. En mocht ooit die dag komen dat we weer samen kunnen zijn, dan gaan we verder waar we gebleven waren oké?

Ik hou van jou. Tot aan de maan en terug. Mama