Hard besef

Vanaf het moment dat deze foto's werden gemaakt tot de dag van vandaag staat mijn leven (voor mijn gevoel) stil. En hoe begrijpelijk ook, om ons heen gaat iedereen weer door.  

3 Jaar heeft het geduurd, voordat er eindelijk een prachtige, gezonde dochter in de wieg lag. 3 Jaar met veel verdrietige momenten, onzekerheden, spanning en zorg. 3 Jaar lang geromantiseerd over ons leven met een kleintje. Vele brainstormsessies over de perfecte naam gehad. Bij iedere wandeling die we samen maakten, ons ingebeeld hoe dat straks zou zijn met een kleintje in de draagzak. 3 Jaar lang de mooiste kleertjes, dekentjes, boekjes en andere mooie spulletjes bij elkaar gezocht. Ik had me verheugd op drie maanden verlof waarin ik elke dag alleen maar met Félice bezig zou zijn. Waarin we samen zouden gaan wandelen. Elke dag even langs papa zijn werk om hem een kusje te geven. Maar helaas. Op 8 september werd duidelijk dat dit allemaal niet zou gaan gebeuren.

Ineens moest ik een andere invulling gaan geven aan de dag. En in het begin werd dat voor mij gefaciliteerd. Ik was gelukkig nooit alleen. En gelukkig vind ik het inmiddels niet meer zo heel erg om alleen te zijn. Mijn hart schreeuwt om gevuld te worden met de liefde en zorg voor een kleintje. Iedereen kan tegen mij zeggen; je bent pas 30 en je hebt nog alle tijd. Een voor mij pijnlijke opmerking...alsof dat mijn verdriet om de leegte en Félice minder maakt.

We hebben een geweldige club lieve mensen om ons heen. En daar zijn we enorm dankbaar voor. Het blijft alleen een hard besef dat het leven doorgaat terwijl mijn leven stilstaat. Ik wil geen plannen maken. Ik wil niet naar feestjes, ik ben maar beperkt geïnteresseerd in de verhalen van een ander (ik weet het, dat klinkt erg bot maar no worries, ik heb nog wel het fatsoen om aardig te blijven), ik vind het moeilijk om blij te zijn voor een ander en soms vind ik het oneerlijk dat het bij een ander allemaal keurig volgens plan verloopt.

De eerste weken kwamen er elke dag kaartjes, bleven er prachtige bloemen komen, werden er vele berichtjes verzonden met de liefste teksten en wilde iedereen tijd vrij maken voor koffie of een wijntje, werden er geen afspraken afgezegd en noemde iedereen de naam Félice heel vaak. Hoe logisch ook, inmiddels is het leven voor ieder ander weer "gewoon". Mijn leven zal nooit meer "gewoon" zijn. We moeten het uiteindelijk toch zelf doen. Iets wat ik natuurlijk ook snap en weet. En iets wat ook goed is. Want wij kunnen dit samen. Wij weten hoe het werkt allemaal. Maar soms is het best lastig en zou ik de hele wereld willen laten weten hoe enorm verdrietig ik ben en dat ik niet gelukkig ben.