Een haat-liefde verhouding met rouw

Vandaag zou Félice 1,5 jaar zijn. Een kleine dreumes. Ik kan mij er geen voorstelling bij maken terwijl ik niets liever zou willen. Het is maar een "gewone" dag. Het gemis is iedere dag even sterk en vandaag echt niet meer dan andere dagen. Het is vooral een fijn moment om even extra bij haar stil te staan. Ik heb een haat-liefde-verhouding met mijn rouwproces. Het ene moment ben ik blij om ermee bezig te zijn en af en toe komt het als een ongevraagde gast binnengewandeld. Eigenlijk begin ik Félice alleen maar meer te missen omdat ze voor iedereen naar de achtergrond verdwijnt waar ze bij ons thuis nog volop aanwezig is.

Laatst schreef iemand 'zoiets banaals als de dood verandert niets aan de liefde voor je kind'. Wij schreven op het geboorte/rouwkaartje van Félice en ook op het geboortekaartje van Iselle 'wanneer de liefde zo in de kern raak is, zal deze eindeloos groeien'. Precies zo is het. Dit geldt voor zowel Iselle als Félice. Ook al worden het niet nog meer herinneringen en nieuwe verhalen, ze vergroeit op haar eigen manier in ons hart en leven.

Ik heb geen verwachtingen hoe mensen met mij omgaan maar toen ik nog niet in deze, toen nog onbekende maar nu "gewone" wereld zat, had ik wel verwacht dat het anders zou zijn. Het is een eenzame wereld. De wereld van Tim, Félice, Iselle en mij. Een voor ons hele gewone wereld waar een enkele keer iemand voor even binnenwandelt. Men luistert het aan, vraagt wat maar daarna worden alle dagelijkse kwesties gewoon weer op tafel gelegd. Prima en logisch maar soms ook lastig. Soms zou ik wel eens willen roepen: 'hallo, mijn kind is nog steeds dood hoor'.

Als Iselle verhoging heeft, raak ik nog steeds in paniek. De hele wereld kan van alles tegen mij zeggen maar het verandert helemaal niets aan mijn intens, onrustige, bezorgde gevoel. Mijn hoofd wint het op dit soort momenten maar moeilijk van mijn hart. 'Ik snap het', is de reactie van velen maar dit snap je alleen als je kind koorts kreeg en vijf dagen later dood is gegaan. Gelukkig maar dat niemand het echt begrijpt, denk ik tegelijkertijd. 

Dat de tijd mij verder brengt van Félice heb ik al vaker geschreven. Dat het leven om ons heen doorgaat, brengt mij ook verder weg van haar. Dat raakt mij meer dan ik zou willen. Ik noem haar naam nog steeds eindeloos, ik kan nog steeds niet slapen zonder haar konijn en ik zoek nog steeds projectjes om met haar bezig te zijn. 

Zo was één van die projectjes afgelopen periode het zetten van een tatoeage met haar naam. Nooit had ik gedacht dat ik ooit een tatoeage zou laten zetten terwijl ik nog geen vijf minuten na het overlijden van Félice al riep dat ik dat zou gaan doen. In vlagen kwam die gedachte de afgelopen anderhalf jaar maar die verdween ook weer. Vanaf oktober liet het mij echter niet meer los. Ik vind het altijd belangrijk dat mijn ouders achter de keuzes die ik maak staan en ik wist dat ze een tatoeage niet echt in gedachte hadden voor hun dochter. Het laten zetten van een tattoo is niet iets dat altijd op mijn bucketlist stond maar nu Iselle er is, is de realiteit dat ik minder vaak en gemakkelijk naar Félice kan terwijl de behoefte om haar ook de juiste "aandacht" te geven alleen maar groter werd. Op mijn pols, zodat ik het goed kan lezen, staat haar naam nu. In de allervrolijkste letters zoals op haar geboortekaartje. Het geeft mij een fijn gevoel, zo reist ze nog meer met mij en door het continu zien van haar naam denk ik nog meer aan haar. En mijn ouders vinden het mooi en weten dat ik er goed over nagedacht heb en het mij een fijn en goed gevoel geeft.

Momenteel ben ik gelukkiger dan ooit want Iselle kleurt de dag. Iselle laat mij weer volop stralen en genieten. Ik kan alleen zo weinig met opmerkingen als 'fijn hè dat Iselle er nu is'. Ja, dat is fijn, maar het verandert echt helemaal niets aan het verdriet en gemis om Félice. Iets dat ik stiekem zelf misschien wel had gehoopt. En tegelijkertijd; als Félice niet was overleden, was Iselle er nu niet geweest. Maar ja, dan had ik Félice nog wel gehad. Gekmakend in mijn hoofd af en toe. Alsof ik dan de keuze moet maken welke situatie het beste zou zijn. Gelukkig hoef ik die keuze niet te maken. 

Dat ik het moet doen met hoe de situatie is, is iets waar ik mee moet leren leven. En ik denk dat ik wat dat betreft nooit helemaal uitgeleerd zal zijn.