Gastblog Regina - de andere kant

Juliette en ik waren samen zwanger en zouden later samen met onze baby's afspreken. Tijdens onze zwangerschappen hebben Juliette en ik vaak gegrapt dat als we allebei ons werk goed zouden doen onze kleintjes maar drie weken zouden schelen in plaats van acht weken. Dat dat ook echt zou lukken hadden we allebei niet gedacht. Zwanger zijn tegelijk met een vriendin houdt in dat je na de zwangerschap allebei een baby in je handen hebt en alles met elkaar kan delen.

Dat er nu maar één baby is om vast te houden klopt niet

Op het moment dat Félice ziek werd zat ik zelf nog op m'n roze wolk en was ik dolgelukkig met de geboorte van Julius. Ik was me er nog amper van bewust dat na een goede zwangerschap en bevalling er nog zoveel meer kan gebeuren waardoor je kindje niet langer meer veilig in de wieg ligt. Het overlijden van Félice maakte mij echter in een klap zeer bewust van alle gevaren. Dit maakte dat ik een heel dubbel gevoel had. Enerzijds dolgelukkig als jonge moeder, anderzijds heel erg bezig met het verdriet van Juliette en Tim. Op de begrafenis voelde ik me schuldig. Het voelde alsof iedereen wist dat mijn baby nog wel leefde en die van Juliette niet. Ik had geen idee wat ik tegen Tim, Juliette en hun familie moest zeggen. Het voelde en voelt zo oneerlijk. De warme manier waarop ik begroet werd door de familie van Juliette zorgde er echter voor dat ik door kreeg dat ik me niet schuldig hoefde te voelen.

Mijn ervaring is dat als bij iemand in je omgeving zoiets heftigs gebeurt, ik het soms lastig vind om me een houding te geven. En ik denk dat er met mij vele anderen zijn die dat net zo ervaren. Moest ik Juliette juist veel contacteren of moest ik haar met rust laten? Ik besloot dat ik Juliette iedere dag op wat voor manier dan ook zou laten weten dat ik aan haar dacht. Dit resulteerde in veel appjes met alleen emoticons want wat moet je zeggen tegen iemand die haar kind verloren is... Geen enkele opmerking leek goed en handig. Waarschijnlijk heb ik ook dingen gezegd die niet goed waren en onhandig. Misschien heb ik onbedoeld Juliette wel nog meer verdriet gedaan. Want het is zoeken, het is heel erg zoeken zeker als jouw kindje wel gezond en levend is. In het begin wist ik niet wat ik wel en niet kon delen over Julius en dacht ik dat het beter was Juliette te sparen. Juliette zelf dacht daar heel anders over. Op de begrafenis zei ze al dat ze snel naar Julius kwam kijken. Toch vond ik het spannend toen zij en Tim langs kwamen.

Juliette heeft mij afgelopen 7 maanden geleerd dat het niet uitmaakt wat je zegt, als je maar iets zegt. Het benoemen van je twijfel maar wel je steun uitspreken leidt namelijk tot openheid en die openheid heeft ervoor gezorgd dat Juliette en ik alleen maar beter bevriend zijn geworden. Misschien is de vriendschap de afgelopen maanden niet altijd helemaal in balans geweest maar dat hoeft ook niet. Ik denk dat iedere vriendschap periodes kent dat de een meer zal willen geven en de ander meer mag nemen. Zolang je het gesprek durft aan te gaan en durft te vragen naar elkaars verdriet ontstaat er een nieuwe balans.

Bij iedere mijlpaal van Julius denk ik even aan Félice. Zouden ze anders samen over de grond gerold hebben? Zouden ze met elkaar gespeeld hebben? Iedere eerste van de maand probeer ik Juliette een berichtje te sturen want het trotse gevoel dat ik iedere maand voel gun ik Juliette ook zo. Félice is er dan wel niet meer, Juliette is wel al zeven maanden moeder van het allermooiste meisje.