Gastblog - het verhaal van Nicolette, de trotse mama van Olivia

Ik zoek een woord
een heel nieuw woord
een woord dat niemand kent.

Ik zoek een woord
dat wil zeggen
dat jij de liefste bent.

Het was zaterdag ochtend 6 januari. Ik werd vroeg wakker en kon niet meer slapen. Ik scrolde over mijn tijdlijn op facebook en zo kwam ik op Linda.nl terecht bij een artikel over Stichting Félice. Ik ging naar de site van de stichting en las de blog van Juliette. Voor het eerst sinds weken leek het alsof eindelijk een andere moeder, begreep wat ik de afgelopen weken had gevoeld. Het verdriet, de frustratie, de leegte en vooral het grote gemis. Het gemis van Félice, dat precies hetzelfde gevoel heb ik, het grote gemis van onze Olivia.

Olivia Mientje Elisabeth van der Lee is op 12 Oktober 2017 ter wereld gekomen in Dubai. Op het moment dat we die ochtend ons klaar maakte voor de keizersnede (Olivia lag namelijk in de stuit), wisten we dat er iets niet helemaal goed met haar kon zijn. Met 29 weken kwamen we er namelijk achter dat ik opeens te veel vruchtwater had. Hier in Dubai hebben we elke 4 weken controle en bij week 25 was alles nog goed. Er werden verschillende testen gedaan en ook nog een extra uitgebreide scan (die ze ook met 20 weken doen) maar ze konden niet zien wat er was. Ze dachten dat het misschien iets met haar darmpjes was maar ze zeiden dat ze het pas echt konden vaststellen als ze geboren zou worden. Omdat ik nog maar 29 weken zwanger was moest ze alleen nog wel even blijven zitten. Echter, door het vele vruchtwater was er spanning komen te staan op mijn baarmoederhals met als gevolg dat die al ingekort was en ook weeën veroorzaakte (en ik maar denken dat de weeën de trapjes van Olivia waren). Dezelfde dag ben ik opgenomen in het ziekenhuis met weeënremmers en kreeg ik gelijk een spuitje voor het ontwikkelen van de longetjes van Olivia. Uiteindelijk met 3 waterpuncties, waarbij ze ongeveer totaal 3,5 liter uit mijn baarmoeder hebben gehaald, en volledige bedrust hebben we de bevalling kunnen rekken tot 33 weken en 5 dagen.

Onze gynaecoloog had ons al voorbereidt dat Olivia bij de geboorte direct naar het team van specialisten zou worden overgedragen en dat ik dus geen "skin on skin" kon doen. Mijn man Sander zat naast me tijdens de bevalling. Hij zei; "ze is er liefje" en hij liet de foto zien die hij net daarvoor gemaakt had. Haar voetje stak uit en ik zag een bos donkere haartjes. Kort daarna is Sander met haar mee gegaan naar de intensive care waarna ik nog even moest bijkomen van de keizersnede in de recovery kamer. Vervolgens terug op onze kamer was Sander mij al aan het opwachten en hij vertelde me dat Olivia een moeilijke start had gemaakt. Ze bewoog en ademde niet toen ze werd geboren en ze is uiteindelijk met adrenaline en reanimatie op gang gekomen. Ze moest daarna gelijk aan de ventilator.

De 17 dagen die daarop volgden waren zenuwslopend en emotioneel. Er waren momenten van vreugde, als ze een klein stapje voor uit deed, of andere geluksmomentjes, als we even haar oogjes open konden zien of als we merkten dat ze reageerde op onze stemmen. Maar er waren ook zo veel momenten van verdriet omdat ondanks de maximale medicatie waar ze aan zat, we geen vooruitgang zagen en de doctoren ons elke dag opnieuw vertelden dat we realistisch moesten zijn en er een kans was dat ze het niet ging halen.

Hoe kon hij nou zeggen dat ze het niet ging halen? Ze was onze dochter, ze was zo sterk en ze lag daar te vechten voor haar leven, natuurlijk gaat ze het halen.

In de ochtend van 29 Oktober kwamen we op de intensive care en het zag er niet goed uit. Ondanks dat ze nog steeds aan de ventilator lag en de maximale medicatie kreeg, waren al haar waardes gedaald. We werden apart genomen door de dokter en hij vertelde ons dat ze niets meer konden doen. Ze vertelden ons dat als haar hartslag onder de 60 zou komen, ze haar 2x gingen reanimeren en dat ze haar bij de 3e keer zouden laten gaan.

We probeerden nog steeds te blijven hopen op dat ene wonder, maar die middag ging het snel en zaten we bij haar couveuse te kijken hoe ze gereanimeerd werd en ze zo tussen onze vingers wegglipte.

Kort nadat ze was overleden, was het moment daar dat we eindelijk ons meisje in onze armen konden houden. Dat hadden we al die 17 dagen niet kunnen doen omdat ze allemaal draadjes had vanwege de medicatie en daarnaast was ze heel gevoelig om aangeraakt te worden.

Eenmaal in onze armen was het zo ontzettend verdrietig maar ook zo fijn. Ze was perfect, een klein neusje, een bos donkere haren, 10 vingertjes, 10 teentjes en een prachtig mooi gezichtje. Het leek alsof ze lag te slapen. De realisatie dat ze nooit meer wakker zou worden was er toen denk ik nog niet.

Diezelfde avond kwamen we thuis, na 17 dagen in het ziekenhuis en hotel verbleven te hebben (we wilden namelijk zo dicht mogelijk bij haar zijn), kwamen we in een huis dat helemaal klaar was voor haar komst. Op dat moment was ik vrij snel praktisch ingesteld. We wilden haar graag in Nederland begraven dus we moesten allerlei dingen gaan regelen om haar zo snel mogelijk naar Nederland te vliegen. Er is hier in Dubai een organisatie die mensen assisteren met repatriatie. Zij hebben al het papierwerk voor ons geregeld. We moesten alleen Olivia identificeren voor ze werd opgehaald vanuit het ziekenhuis om naar het vliegveld te gaan.

Op Vrijdag 3 November vlogen we samen met Olivia naar Nederland. We zaten in hetzelfde vliegtuig. Wij gewoon in een stoel, Olivia in een kistje tussen de koffers. Ik keek in het vliegtuig en dacht bij me zelf; deze mensen om ons heen zouden eens moeten weten.

Op maandag 6 November was Olivia haar afscheid. De dagen ervoor was het erg grauw weer geweest maar op die ochtend scheen de zon. We hadden prachtige muziek uitgekozen en er werden mooie woorden gesproken. We werden overweldigd door iedereen die de moeite had genomen om bij het afscheid te zijn. Er waren mensen uit Dubai, Londen, Parijs en uit heel Nederland gekomen om afscheid te nemen van Olivia. Zo ontzettend hartverwarmend, al die mensen, de bloemen, kaartjes, lieve woorden en onvoorwaardelijke steun van iedereen.

Nu 4,5 maand na haar overlijden proberen we de draad weer op te pakken, maar hoe werkt dat dan? Waarom is er geen handboek dat ik kan volgen, dat me precies kan vertellen wat er gaat komen, en wanneer de tranen ophouden. Waarom is dit ons overkomen? Tot op de dag van vandaag weten we niet wat Olivia precies had en een genetische test heeft aangetoond dat het niet iets genetisch was, maar wat was het dan wel? En wat betekent dit voor de toekomst? Wanneer gaat de pijn in mijn hart weg en wordt het ipv pijn een mooie herinnering aan onze eerste dochter. Het besef dat we haar nooit zullen zien opgroeien, we haar nooit zullen zien lachen, horen praten, haar zien vallen en opstaan doet heel veel pijn in mijn hart. Het feit dat alles weer doorgaat, alsof er niets gebeurd is, en dat er mensen zijn die dit alles gewoon negeren en het onderwerp ontwijken is frustrerend en vind ik moeilijk om mee om te gaan.

Er komen gelukkig wel steeds meer momenten dat we ook weer genieten van het leven maar dat gaat altijd gepaard met Olivia in onze gedachten. Juist door wat er met Olivia is gebeurd, hebben we geleerd om van het leven te genieten want soms kan het opeens allemaal zo oneerlijk zijn.

Ik volg Stichting Félice op de voet en vind het zo prachtig wat Juliette heeft opgezet met de mensen om haar heen. Het feit dat ze dit alles zo bespreekbaar maakt is heel fijn en bijzonder en de openheid in haar blogs ben ik haar dankbaar voor, want door haar woorden weet ik dat ik, en waarschijnlijk ook zoveel andere ouders die hierdoorheen gaan, er niet alleen voor sta.

Toen Olivia was geboren, is er bij Sander op kantoor geld opgehaald om een mooi cadeau voor Olivia te kopen en dat aan haar te geven als ze uit het ziekenhuis zou komen. Helaas heeft ze nooit levend het ziekenhuis verlaten maar er was nog steeds wel het geld dat was opgehaald. Toen Sander z'n baas hierover vertelde wisten we meteen waar dit geld naar toe moest gaan. Het verdrietige feit is dat er elke dag weer kindjes overlijden en wat is het bijzonder en mooi dat Stichting Félice, daar een steentje aan kan bijdragen om dat verschrikkelijke afscheid zoveel mooier te maken.

Voor ons blijft Olivia altijd bestaan, ook als er ooit op een dag een broertje of zusje zal komen, zullen we over haar vertellen, want ook al is ze niet meer fysiek bij ons, ze is en blijft altijd onze eerste dochter. Ik geloof erin dat Olivia nu ergens daarboven is tussen de sterren. Ik hoop dat ze samen met Félice, en alle andere kindjes die te vroeg zijn gegaan er een mooi feestje van maken en zien hoe ontzettend trots we op ze zijn, want dat ben ik, net als alle andere ouders die wel hun kindjes om hun heen hebben; trots als een pauw op onze mooie en allerliefste dochter Olivia.