Gastblog - Anouk

Ik weet niet of Juliette mij als gastblogger gaat vragen. Maar dat geeft niet. Ik schrijf deze gedachten sowieso graag op.

Kijkend naar mijn kleine Filou denk ik aan Juliette en Félice. Mijn gedachten aan deze twee beginnen altijd met ongeloof en verdriet. Wat had ik je graag beter willen leren kennen Félice. Wat had ik jouw mama graag van je zien genieten. Vlak daarna word ik overvallen door een gevoel van trots.

Wat ben ik trots op mijn vriendinnetje en haar mooie dochtertje. Félice heeft in haar korte bestaan zo hard gevochten. Dat doet echt niet iedere pasgeboren baby haar na. En Juliette, zo'n vreselijk verlies omzetten in een stichting en een blog met vooral de drijfveer om andere mensen te helpen. Stel je toch eens voor dat iedereen zijn of haar verdriet zou omzetten in het helpen van anderen. Je herkent de wereld dan niet meer terug. 

De lezers die Juliette kennen, zullen het al weten maar Juliette is altijd al heel erg zorgzaam en behulpzaam geweest. Dit staat haar goed, het hoort bij haar. En toch denk ik vaak, nu moeten we even voor jou zorgen. Je zorgt naast alle anderen nu ook voor het zusje van Félice. 

En dat roept weer een gevoel van trots bij me op, want ook dat lieve Juul doe je weer geweldig!