Foto van de week

Elke week is het een andere foto van Félice die mij extra raakt... 

Alles vond ik mooi aan Félice. Maar het allermooiste haar donkere oogjes. Al meteen na haar geboorte keek ze mij een aantal keren per dag diep in de ogen. Ze reageerde op mij en dat zag je in haar blik. We hadden het zo fijn samen.

Toen Félice eenmaal in de VU lag en in slaap werd gehouden, begon ik steeds meer te verlangen naar haar oogjes. Iedere verpleegkundige vroeg ik of ze alsjeblieft een foto van haar wilde maken wanneer ze toevallig toch nog even haar oogjes open zou doen. Maar helaas...

Woensdagochtend toen ik bij Félice aankwam in het ziekenhuis, kuste ik haar, aaide ik haar en fluisterde ik in haar oor hoe mooi ons leven er samen uit zou komen te zien. Ik vroeg haar of ze mij even haar mooie oogjes wilde laten zien. En dat deed ze. Toen wist ik alleen nog niet dat dat voor het laatst was.

En deze week heb ik extra vaak naar deze foto gekeken. Geen idee waarom nu maar deze foto raakt mij deze week meer dan anders. Eigenlijk word ik er vooral verdrietig van. De blik van "mama, ik heb het nu toch wel heel erg zwaar" blijft me raken. Hij maakt me intens verdrietig en tegelijkertijd zo trots. Zo trots op mijn kleine vechtertje. Zo trots op haar kracht. En zo dankbaar dat ze mij toch nog eventjes aankeek.