Félice projectjes

Continue zoek ik weer naar een "projectje" om maar even met Félice bezig te zijn.

Al toen ik zwanger was van Félice was ik druk met "projectjes". De ene week was ik druk met het uitzoeken van de eerste kleertjes voor Félice, dan weer een paar dagen in de weer met de geboortekaartjes en ga zo maar door. Een dagje babypark met mijn moeder, het strijken van alle hydrofieldoeken (dat doe ik nooit meer) etc. Allemaal even leuk. 

Een van die projectjes was ook alle enveloppen voor de geboortekaartjes schrijven met mijn moeder. Ik weet nog dat mijn moeder zei; "misschien moeten we nog even wachten met het plakken van de postzegels". Nooit had ik bedacht de geboortekaartjes te moeten versturen met een rouwzegel. 

Tussen het overlijden en de begrafenis kwam ik de nachten door dankzij slaappillen. Na de begrafenis moest ik toch proberen daar weer mee te stoppen. De eerste nachten waren onrustig. Ik verwarde de kerkklokken met de piepjes van de intensive care, ik was Félice 's nachts kwijt en kon helemaal in paniek raken als ik het konijn van Félice kwijt was tussen de lakens. 

Die nachten was ik ook druk met bedenken wat ik de daaropvolgende dag weer zou gaan doen. Ik wilde alleen maar met Félice bezig zijn en zo ontstond er al snel een heel lange lijst met zoals ik deze noem "Félice projectjes". 

Er stond al snel heel veel op die lijst; bloemetjes van haar grafje indrogen, uitzoeken welke kleertjes echt speciaal van Félice waren en die dus apart in een klein koffertje moesten en welke kleertjes ook door een broertje of zusje gedragen mogen worden, het zoeken naar een oude koffer voor al haar waardevolle spulletjes, het in brons laten gieten van haar handje en voetje, een nagesprek in de VU, alle foto's uitzoeken voor het album, foto's uitzoeken voor in alle fotolijstjes, in mijn werkkamertje volop Félice terug laten komen zodat ik de hele dag naar haar kan kijken als ik aan het werk ben, kadootjes voor haar kopen voor bij het grafje, haar volop bezoeken bij haar grafje. Eindeloos veel dingen wist ik te bedenken.

In een sneltreinvaart werkte ik alle projectjes af. Het gaf mij een enorm voldaan gevoel continue met mijn kleine meisje bezig te zijn en ik was elke keer weer trots en dankbaar dat ik weer iets had gedaan. Tegelijkertijd vond ik het enorm confronterend dat de lijst met "Félice projectjes" steeds korter werd. Ik wist op een gegeven moment namelijk niet meer wat ik toe moest voegen. Dat maakte me verdrietig. Want hoe moest Félice dan toch een invulling aan mijn dag gaan geven.

Inmiddels zijn al mijn projectjes al een tijdje afgerond en geniet ik van het eindresultaat van al die projectjes. Blader ik bijna dagelijks door haar fotoalbum, hangt er een lijst met gedroogde bloemetjes in de woonkamer, ga ik wekelijks door haar koffer en ruik ik aan haar kleertjes en ben ik blij als ik bij haar prachtige grafje ben.

Tijdens de begrafenis zei ik "Ik wil je groter in mijn leven". En voor mij zal het helaas nooit groot genoeg zijn. Maar wat ben ik dankbaar dat ik dankzij de stichting Félice zo'n groots onderdeel van mijn leven en dag kan laten zijn. En wat ben ik blij dat het een "Félice projectje" is wat nooit afgerond zal zijn :).