Eindeloos verdriet

Inmiddels is mij duidelijk dat je rouw moet doorleven en dat iedere dag anders is...

Afgelopen week was een week vol hoogtepunten en dieptepunten. Er zaten dagen tussen waarop ik enorm genoot van de successen met de Stichting, gezelligheid met lieve vrienden en collega's.  

Afgelopen week zaten er ook enorme zware, lange, lege, verdrietige dagen tussen. Dagen waarop ik me zo vaak heb afgevraagd hoe het toch kan dat mijn tranen nog niet op zijn. Dagen waarop ik me niet kan voorstellen dat er ooit nog iets anders is waar ik verdriet om kan zijn. Dagen waarop ik mijn moeder wel 5x kan bellen en 5x begin te huilen zodra ik haar stem hoor. Dagen waarop ik besluit Tim maar niet te bellen omdat ik dan helemaal niet meer te stoppen ben. Dagen waarop ik niet het gevoel heb dat het al beter gaat. Dagen waarop ik het gevoel heb dat het nooit beter wordt. Dagen waarop het eten mij niet smaakt. Dagen waarop ik het liefst wel drie keer per dag naar Félice ga. Dagen waarop ik uren in haar kamertje kan zitten. Dagen waarop ik uit pure wanhoop om 21:00 uur al lig te slapen. Dagen waarop ik hoop dat het snel weer morgen is. Dagen waarop het een harde realiteit is dat het een dag later nog steeds een verdrietige dag kan zijn. En dat is zwaar..heel zwaar.

Rouw doet pijn. Heel erg veel pijn. Een pijn die ik niet kende. Een pijn waar je je geen voorstelling bij kan maken. 

Een tijdje terug zei een lieve moeder die haar mooie zoontje van 2 maanden verloren is in 2016. "Ik voelde na een paar maanden de zon weer op mijn gezicht. Toen merkte ik, dat ik weer genoot". Ik hoop dat ik die zon ook snel voel.