Een kaarsje voor Félice

Wat had ik Félice graag zien spelen met Robine & Charlotte. En wat waren de meisjes nieuwsgierig naar de baby in mijn buik. Ze waren net zelf grote zus geworden van Isabeau. Ze snapten dus heel aardig wat die bolle buik betekende. Helaas hebben zij Félice nooit ontmoet maar ze kregen een bijzondere taak bij het afscheid van Félice.

Robine & Charlotte zijn mijn kleinste, grootste, liefste vriendinnen. Twee dametjes die altijd blij zijn om mij te zien. Die mij willen beklimmen alsof ik een klimtoestel ben. Die altijd nieuwsgierig zijn waar Tim uithangt. Soms is er onenigheid wie naast mij aan tafel mag zitten. Als ik help met het 'avondritueel' laat ik Robine mij altijd weer wijsmaken dat er normaal gesproken wel zeker drie verhaaltjes worden voorgelezen, dus doe ik dat. Soms sloven ze zich uit en hun schaterlachjes zijn aanstekelijk. Met regelmaat krijg ik tekeningen of armbandjes voor Félice. Die leg ik dan bij haar grafje. Ze noemen haar naam bijna altijd als ik hen zie. Het is een heerlijk stel en ik heb vaker tegen Steef, de mama van Robine & Charlotte, gezegd dat ik mij er amper iets bij kan voorstellen dat ik nog meer van mijn kind kan houden als ik al van haar meisjes doe. Steef zei dan altijd; wacht maar af. Ze bleek gelijk te hebben. 

De meisjes maken mij zo ontzettend vrolijk. En wat had ik hen graag met Félice zien spelen. Vooral Lot wilde graag onder mijn rok kijken toen ik zwanger was. Ze vonden het wachten maar lang duren en wilden Félice graag zien toen ze geboren was. Helaas moest Steef hen vertellen dat Félice een engeltje was geworden. Geen gemakkelijk gesprek. Steef koos ervoor hen te vertellen dat Félice een ziek hartje had. Zo zouden ze niet al te onrustig zijn als ze zelf een keer ziek zijn of een pijntje  hebben. Dat bleek een goede keuze te zijn.

Ik vroeg Steef of Robine & Charlotte een kaarsje konden aansteken tijdens de begrafenis van Félice. Het is best lastig om te vragen en twee kleine meisjes te confronteren met zoveel verdriet van allemaal mensen om hen heen. Gelukkig konden we er een mooie invulling aan geven en werd het een van de mooiste momenten van de dienst. Met zoveel rust, liefde en zorg staken de meisjes, alsof ze het dagelijks deden, de kaarsjes aan. Ondertussen werd er "Land van je ogen dicht", van Chantal Janzen afgespeeld. Een liedje dat ze kenden en waar Robine het liefst een dansje op had willen doen. Voor de dienst kwam Robine rustig bij mij op schoot zitten wat de pijn van de gedachte aan het heftige uur dat zou volgen enorm verzachtte. Na het aansteken gingen de meisjes met hun oom weer lekker naar huis. Zo herinneren zij zich hopelijk ook alleen al het moois aan Félice. Wat ben ik blij dat hun lieve papa er een filmpje van gemaakt heeft en ik bekijk het zeker wekelijks. En nu deel ik het hieronder.

Bij het grafje van Félice liggen verschillende stenen hartjes. Toen Robine op een gegeven moment een tekening naar Félice ging brengen, raapte zij een hartje op. Ze keek me met grote ogen aan en zei "Juul, is dit nou het hartje van Félice". Ik snapte haar niet helemaal maar antwoordde met "ja". Robine hield het hartje voor haar buik en zei "Dus dit hartje zat zo in Félice en toen werd het ziek en nu ligt haar hartje hier". Heerlijk hoe kinderen denken. Het is een fijn idee dat de meisjes denken dat het zo is gegaan. Ondertussen deed Charlotte een poging een badeendje bij het graf van een ander kindje te stelen. Zelfs op de begraafplaats geven de meisjes mij een vrolijk gevoel. Met Sinterklaas maakte Robine mij wijs dat zij de openhaard wel aan kon steken. Ze vertelde het zo vol overtuiging dat ik het gewoon bijna geloofde. Ze kon immers ook een kaarsje aansteken bij Félice. Nog even en ik kan de meisjes vertellen dat er weer een baby in mijn buik zit. Een baby die ze wel gaan ontmoeten en met wie ze wel avonturen gaan beleven.