Een bezoekje aan het VUmc Ronald McDonald Huis

Dat het Kinderfonds geweldig werk verricht, wist ik al. Hoe hard het nodig is, ontdekte ik tijdens ons verblijf in september toen Félice was opgenomen in het VUmc. De warmte, liefde en zorgzaamheid die er in de huizen hangt, voelde ik extra afgelopen weekend tijdens mijn bezoek aan het VUmc Ronald McDonald Huis.

Toen wij hoorden dat Félice overgeplaatst moest worden van het Spaarne Gasthuis naar het VUmc was mijn eerste zorg; hoe kan ik dan continu bij haar zijn? De geweldige verpleegkundigen hadden toen al geregeld dat wij terecht konden in het Ronald McDonald Huis op 2 minuten lopen van het ziekenhuis. We werden ontvangen door een lieve vrijwilliger die ons meteen wegwijs maakte. Onze ouders waren ook welkom in het huis. Dat was heel fijn. Hierdoor kon Tim meteen naar Félice en mijn moeder bleef bij mij zodat ik kon kolven. Er werd meteen kraamzorg aangeboden en als we even "thuis" kwamen was er altijd iemand die een luisterend oor bood.

Begin april begon ik voor de stichting aan een plan om zoveel mogelijk ouders te bereiken. Zo kwam ik ook weer bij het Kinderfonds terecht. Vooropgesteld hoop ik natuurlijk dat alle ouders vol zorgen, hun kindje gezond weer mee naar huis mogen nemen na een verblijf in het Ronald McDonald Huis. De harde realiteit is alleen dat niet alle kindjes het halen. Ik stuurde een mail en een informatiepakketje en al snel ontving ik een reactie.  Ze wilden graag helpen Stichting Félice bij de ouders die het nodig hebben onder de aandacht te brengen. Nu zijn alle huizen voorzien van informatiepakketjes. Daarnaast ontving ik een mail of ik mijn verhaal over Félice, ons verblijf in de het Ronald McDonald Huis en de stichting wilde vertellen voor hun "Magazine [t]Huis". Natuurlijk wilde ik dat. Ik voelde me vereerd en het was tevens voor mij de uitgelezen kans om de geweldige vrijwilligers te bedanken. 

Ik ben helemaal niet van het bakken maar die ochtend stond ik al om 07:00 uur in de keuken om een lading brownies te bakken als bedankje voor hun geweldige zorgen en werk. Ik kan niet ontkennen dat ik die ochtend enigszins gespannen was. Voor het eerst weer terug naar een plek waar je eigenlijk nooit had willen zijn. Maar dat gevoel verdween meteen toen de deur werd opengedaan door Victoria. Huismanager Marlies al op mij stond te wachten. Ik voelde mij meteen "thuis" en begon druk te vertellen over Félice, mijn verblijf en de stichting. Samen met Marlies stak ik een kaarsje aan voor Félice. Afgelopen jaar brand ik eindeloos veel kaarsjes voor en bij haar. Zaterdag had Félice even haar "eigen plekje" in het huis. 

Er werden foto's gemaakt en ik betrapte mij erop dat ik mij eigenlijk steeds vaker druk kan maken om dingen waarvan ik me had voorgenomen me er nooit meer druk om te maken. Zat mijn haar wel goed?  Zag je mijn dikke knieën niet? Leek ik niet op een zeekoe met mijn dikke buik? Ik zie het als een positief iets dat ik mij inmiddels ook om dat soort dingen weer druk kan maken. Daarna volgde het interview. Helemaal in mijn trotse "Félice-wereld" vertelde ik over haar, de stichting, het leven zonder en met haar en ons verblijf in het huis.

Met het mooie Ronald McDonald-konijn vertrok ik huiswaarts. Met een hele grote lach op mijn gezicht van dankbaarheid en vol energie. In het najaar staat het interview in het magazine. 

PS. Iedereen komt wel eens bij McDonalds. Vergeet dan niet je laatste kleingeld te doneren in de mooie donatieboxen.