December - Giving Tuesday

December 2017 was een zware maand. Een maand waar ik mij zo op verheugd had maar een maand die de boeken ingaat als een van mijn meest verdrietige maanden. 

De kerstoutfit die al maandenlang klaar hing in de kast van Félice, werd niet gedragen. Het gevoel van donkere dagen thuis werden zware, lange avonden waarop we vaak van puur verdriet vroeg naar bed gingen. 

Ik verheug me altijd op de feestdagen. De gezelligheid van lekker eten met lieve mensen, het proeven van mooie wijnen, het snuffelen op kerstmarktjes (tot grote ergernis van Tim), het optuigen van de grootst mogelijke kerstboom en het drinken van glühwein met vrienden. Er zou geen kerstboom komen als ik niet zwanger zou zijn in december riep ik al de dag na de begrafenis van Félice.

In december was ik niet zwanger. De dagen voelden nog verdrietiger. Er was geen baby, geen baby op komst, geen kerstboom en het leek alsof iedereen het fijn had behalve ik. Waar ik mijzelf had voorgenomen nooit een dag met de gordijnen dicht de hele dag in bed te liggen, was die behoefte in december 2017 groter dan ooit. Ik heb het gelukkig nooit laten gebeuren. 

Als ik over straat liep aan het einde van de dag en bij menigeen de gordijnen nog niet dicht waren maar de kerstboom wel gezellig licht gaf, moest ik wel tien keer slikken. 

Achteraf gezien had ik een kerstboom moeten neerzetten, vol met lichtjes, "Félice-kerstballen" en engeltjes. Een boom vol hoop, liefde, toekomst en gemis maar wel vol gezelligheid en het warme gevoel dat weer hoop aan de toekomst zou gaan geven. 

Ik haalde opgelucht adem toen december voorbij was en kon mijn geluk niet op toen ik 1 januari 2018 startte met een positieve zwangerschapstest. December 2018 zou een stuk mooier worden. 

Een week geleden liep ik met Iselle door de stad waar overal kerstaccessoires te koop waren. Ik merkte dat ik ging stralen van de gedachte dat kerst dit jaar zoveel mooier zou worden. Nog geen twee tellen later veranderde die gedachte. Natuurlijk zou kerst mooier worden. De harde realiteit is alleen nog steeds dat Félice er ook dit jaar niet bij is. 

Ik weet dat er veel mama's zijn die (nog) niet het geluk hebben dat er weer een kindje in hun armen ligt of op komst is. Mama's die vorig jaar, net als ik, een zware maand gehad hebben en dit jaar weer. Dan besef ik weer even extra hoe dankbaar ik ben voor wat ik wel heb. 

De opa van Félice en Iselle is druk met zijn kerstminiatuurpark vol huisjes, draaimolens, winkeltjes, boompjes en poppetjes. Waar ik vorig jaar verdrietig was dat Félice daar nooit naar zou kunnen kijken, is de realiteit dat ik daar nog steeds verdrietig om ben. Misschien nog wel meer dan vorig jaar. Juist omdat ik weet hoe geobsedeerd Iselle door lampen en licht is en dat dus ook zal zijn van alle kersthuisjes van opa. Félice zal dat nooit zien. 

We verheugen ons dit jaar op kerst. We proosten ook dit jaar weer op Félice, drinken glühwein bij haar grafje en ook voor haar is er met zowel Sinterklaas als kerst een kadootje.  

Laatst schreef John Bres van Monuta met wie ik samenwerk voor de stichting heel mooi: "De donkere maanden staan voor de deur en de dagen worden korter. Dit is het moment om het verschil te maken... Doen hoor! Ik pleit ervoor dat u de telefoon pakt. Belt u diegene eens op. Vraag of u langs mag komen voor een kop koffie, neem iets lekkers mee en eet samen iets. Luister naar wat hij of zij te vertellen heeft en haal samen herinneringen op."

Ik sluit mij volledig aan bij zijn mooie, wijze woorden. Hij heeft helemaal gelijk. Het is fijn te weten dat er extra aan je gedacht wordt en dat mijn kindje door niemand wordt vergeten. 

Wat nog fijner is, is dat wij weten dat onze volgers dat helemaal met ons eens zijn want dankzij jullie is er vandaag al voor €477,50 gedoneerd om alle ouders, die wij afgelopen jaar hebben mogen helpen, met kerst een hart onder de riem te steken. 

Jullie zijn geweldig! 
Dankzij jullie maken wij dat verdrietig afscheid een beetje mooier.