December een jaar later

Ik had mijzelf wijsgemaakt dat de decembermaand een jaar later een stuk gemakkelijker zou zijn. Ik heb het zelf vaker geschreven. In rouw zit geen stijgende lijn. Je moet het doorleven met alle ups en downs die daarbij horen. Ergens wil ik dat het verdriet om Félice minder wordt maar eigenlijk ook niet want dat zou nog minder Félice betekenen. Het is zo tegenstrijdig want zodra een verdrietige periode daar ineens weer is hoop ik toch echt dat het gemakkelijker gaat worden en tegelijkertijd ben ik bang dat het dan minder over Félice zal gaan. 

Ik heb mijn emoties deze maand niet helemaal onder controle en ik kan maar weinig kanten op met mijn verdriet. Naarmate de tijd verstrijkt merk ik dat de rouw eigenlijk alleen maar eenzamer wordt. Daarbij komt ook dat ik geen zeurpiet wilt zijn. We hebben een gezonde, prachtige dochter en dankzij haar is er weer volop vreugde in de dag. Zij vervangt alleen onze mooie Félice niet. Zij laat met de dag alleen maar meer zien wat ik niet heb. Laat schreef ik 'deze kerst is Félice er nog steeds niet'. Pas later toen ik het terug las besefte ik dat het woordje "nog" niet klopte. Alsof ze er volgend jaar wel zal zijn. Nooit zal ze er zijn met kerst.

Het gebrabbel van Iselle heb ik Félice nooit horen doen. Ik zal nooit weten hoe haar lachje zal zijn en zou ze net als Tim ook krulletjes gehad hebben? Iselle weet al precies hoe ze de aandacht kan krijgen. Zou Félice het ook zo hebben aangepakt? 

Niemand zal het zeggen en niemand zal het bewust doen maar het begint merkbaar te worden dat Félice voor velen naar de achtergrond verdwijnt. Ik schrijf maar verder praat ik eigenlijk maar weinig over mijn verdriet en gevoel. Wanneer ik net besloten heb aan te geven dat ik toch niet mijn beste periode heb, krijg ik niet altijd de reactie die ik hoop of stiekem verwacht. De teleurstelling maakt het verdriet dan nog groter en dat is het mij niet waard. Dus houd ik het dicht bij mezelf.

Tegelijkertijd ben ik zo enorm dankbaar voor de extraatjes die wel gedaan worden. Zo kregen we deze maand van vrienden een boekje "Woezel en Pip en hun nieuwe vriendjes Félice en Iselle". De namen van de meisjes zo naast elkaar te zien staan doet me zo goed. Een teleurstelling qua kosten voor de stichting werd goedgemaakt door een lieve vriendin, de postbode bezorgde een pakketje met een boeketje voor Félice, de naam van Félice stond op een aantal kerstkaartjes, de buurtjes stonden met een kadootje voor beide meisjes op de stoep,we kregen de liefste engeltjes voor Félice, en samen met Nicolette, de mama van Olivia, genoot ik van een onverwacht enorm fijne middag in Haarlem. Een dag waarop we niet uitgepraat raakten over de meisjes en hun namen eindeloos genoemd worden. 

Tijdens Wereldlichtjesdag op 11 december mocht ik mijn verhaal vertellen. Ontroerd was ik door de komst van lieve sterke moeders die mij kennen via de stichting. Moeders die ik nog niet eerder had ontmoet maar waarbij ik het gevoel had dat we elkaar al jaren kennen. Mijn hart deed zeer bij het ontmoeten van ouders nog maar een paar weken geleden hun dochtertje verloren hebben. Hun dochtertje en ik dragen dezelfde naam. Een naamslinger maken met je eigen naam maakt een diepe indruk op je kan ik vertellen. 

Een berichtje krijgen van een vriendin die bij Félice op bezoek is vind ik het allerfijnst. De gedachte dat iemand aan haar denkt en vanuit zichzelf bij haar langs gaat, gebeurt vrijwel nooit en tovert een lach van oor tot oor op mijn gezicht. De allermooiste bijkomstigheid was bij dit bezoekje dat zij het kaarsje bij Félice had aangestoken en dat ik die avond naar lichtjesavond op de begraafplaats ging. Ik bewandelde het pad met Iselle in de draagdoek dicht tegen me aan en zag vanuit de verte het plekje van Félice al verlicht. Ik vind haar plekje al zo fijn maar deze avond helemaal. 

Ik heb het er met Tim en mijn moeder vaak over hoe ik ervoor kan zorgen dat Félice voldoende in mijn leven is. Zij overtuigen mij dan altijd dat ik dat al heel goed doe. De balans vinden tussen beide meisjes vind ik enorm lastig ook al zeg ik eigenlijk altijd dat dat goed. 

Ik weet zelf als geen ander dat, ondanks mijn gemis en verdriet om Félice, ik met niemand zou willen ruilen en dat ik enorm dankbaar ben voor alles wat er wel is. Ik zou alleen graag een toverstafje willen want dan zou ik Félice terug toveren.