De koffer van Félice

Ook al kunnen we nooit samen reisjes maken. Met de koffer vol met waardevolle spulletjes van en herinneringen aan Félice beleef ik haar reis van 1 week leven elke dag opnieuw. En elke dag reis je in mijn hart mee. 

De nacht na de begrafenis kon ik niet slapen. Félice was alle dagen continue bij me geweest en ineens was ze niet meer bij ons thuis. Ik zou de daaropvolgende ochtend niet meer wakker en meteen naar haar toe kunnen. Ik zou haar die ochtend niet uit haar wiegje kunnen tillen en naar haar knappe koppie kunnen kijken. Ik kon haar niet meer vastpakken, knuffelen en kussen. Waarom zou ik dan nog mijn bed uitkomen....

Ik besloot een lijstje te maken met alles wat ik wilde doen om maar met mijn kleine meisje bezig te blijven; een fotoalbum maken, bloemetjes indrogen, een plekje in huis maken, elke dag een kaarsje branden en ik moest een koffer hebben. Een koffer waar ik al haar waardevolle spulletjes in kon stoppen.

Alle waardevolle herinneringen aan onze bruiloft zitten in een koffer die in de woonkamer staat. Het leek me mooi om een soortgelijke koffer voor Félice te zoeken die daar bij kon staan. Ik ging meteen die nacht op zoek en was verrast dat ik een prachtige groene tegenkwam. Ik maakte Tim er zelfs voor wakker en bestelde hem meteen.

Dankzij de koffer heb ik een nieuw favoriet plekje in huis. Elke dag open ik de koffer en bekijk ik alle spulletjes. Lees ik een aantal kaarten, word ik elke keer weer verdrietig als ik constateer dat er meer dan 200 rouwkaarten zijn en slechts 15 geboortekaartjes. Elke dag blader ik door het condoleanceboek, knuffel ik met haar konijntjes en bekijk ik foto's. Ook open ik haar kleine roze koffertjes. Daar heb ik haar mooiste kleertjes ingestopt. Ik ruik eraan en laat een traan. Wat rook ze lekker.

De groene koffer is mijn meest waardevolle bezit. En wat ben ik blij dat ik haar zo op deze manier toch nog heel dicht bij me heb en ik elke dag op deze manier een klein reisje maak met Félice. Een reisje langs herinneringen aan haar korte leventje.