De Begraafplaats

Nog geen half jaar geleden had ik niet kunnen bedenken dat ik een begraafplaats een fijne plek zou vinden om te zijn.

Félice ligt begraven in Bloemendaal. Op een prachtige begraafplaats in de duinen. Ze ligt er koninklijk bij want ze ligt niet in een kindergraf maar in een 'grote-mensen-graf'. We hebben het mooiste plekje voor haar uitgekozen en zo tussen 14:00 uur en 17:00 uur ligt ze met haar koppie in het zonnetje. Dat geeft me een fijn gevoel. 

De begraafplaats ligt achter de hockey- en voetbalvelden en als daar reuring is, hoor je dat bij het grafje van Félice. Wordt er niet gespeeld, dan heerst er een oase van rust. Het is altijd zoeken in de bomen naar de druk tikkende spechten. Soms zie je er hertjes en af en toe zie ik aan het grafje van Félice dat er diertjes zijn geweest. Als de zon schijnt en ik heb tijd, slenter ik het liefst wat rond tussen de graven. Sommige maken enorme indruk op me zoals een graf van de MH17, een graf waar moeder en dochter liggen maar ook bijzondere grafstenen. 

Inmiddels weet ik precies wie er bij Félice in de 'straat' liggen. Soms staan er dubieuze teksten op een steen die voor vraagtekens zorgen. Waar zou diegene aan zijn overleden? Ik ben altijd nieuwsgierig naar "nieuwe" graven. Wat zou het verhaal erachter zijn? Als Tim in de weekenden met mij meegaat, vertel ik hem precies welke nieuwe ontdekkingen ik gedaan heb en waar er weer een nieuw graf is gegraven. Het liefst laat ik hem dan even kijken hoe diep dat is. Want dat is iets waar ik mij over blijf verbazen. Félice haar graf was helemaal niet diep. Haar opa's konden haar zelf in het grafje zetten via een klein trappetje. Bij 'grote-mensen-graven' is dat wel anders. Meters diep.  

Tot half november ging ik dagelijks naar Félice toe. Het was mijn dagelijkse 'uitje'. Het lantaarntje dat jarenlang bij het graf van mijn opa heeft gestaan, heeft mijn oma speciaal voor Félice opgepoetst en staat nu bij haar. Iedere keer als ik er ben, steek ik weer een kaarsje aan. Het geeft met een fijn gevoel te weten dat ze in het licht ligt. In de herfstmaanden werkte ik mijzelf iedere keer weer in het zweet om het grafje bladvrij te maken. Een eindeloze klus maar het gaf me een goed gevoel. Inmiddels ga ik er nog 3-4 keer per week naartoe. Het liefste neem ik dan weer iets voor haar mee maar ik probeer dat te beperken tot 1x per week. De ene keer een knuffeltje, de andere keer een bloemetje of een plantje etc. Zo kan ik toch een beetje voor haar zorgen. Het fijne is dat bloemetjes wel drie weken mooi blijven en daardoor ligt ze er altijd vrolijk bij. 

Afgelopen wintermaanden was het lastig om het grafje netjes te houden. Niets groeit door de kou. Nu het weer voorjaar wordt, kunnen we haar plekje weer gezellig maken met plantjes en bloemetjes. Tim heeft er een prachtig 'tuintje' van gemaakt.