Gastblog Fabienne- De andere kant

Ik zal nooit de opluchting vergeten die ik voelde toen Juliette een grap maakte op de avond dat Félice thuis kwam uit het ziekenhuis. Het was een hele moeilijke dag geweest en we (mijn broer en andere zus) wisten niet goed wat we moesten doen. We wisten niet wat het allemaal zou betekenen, en vooral niet of iets ooit nog hetzelfde zou zijn. En ook al weet je dat niets ooit meer hetzelfde kan zijn, het verlangen naar 'gewoon' is op zo'n moment heel groot.


Dat Juliette een grap maakte, en ik weet niet meer precies wat ze zei, maar ze was heel komisch, stelde me vreselijk gerust. Ze was er nog, en goed genoeg om een grap te maken. Het is immers makkelijker om te denken dat het allemaal goed gaat, ook al weet je beter. Dat verheft je van een soort verantwoordelijkheid, eentje die nog niet is gedefinieerd, maar waarvan je wel al weet dat het een bepalende zal zijn.

En niet iedereen is even bekwaam in het aannemen van een nieuwe rol, zich als een kameleon aan te passen aan een nieuwe situatie. Iedereen is anders en de dood blijkt een heel persoonlijk en intiem ding. Ik vond het in elk geval heel moeilijk om mijn rol te bepalen, en, eerlijk gezegd soms nog steeds. Stemming, verdriet, en hoop zijn onvoorspelbaar, en nemen steeds weer andere vormen aan, terwijl het dagelijks leven van ons allemaal rustig doorgaat. Alsof er nooit iets is gebeurd.

Zolang ik zelf geen kind ben verloren zal ik me nooit echt kunnen voorstellen wat Juliette moet voelen. Dus hoe ik het verschil voor haar kan maken? Er is geen handleiding. En het is ook niet zo dat ik dit eens op school heb geleerd. Toch voelt het in het begin alsof je ineens het goede antwoord paraat moet hebben. Dat is niet helemaal zo, en gaandeweg leer je. Gouden regel: niets doen is geen optie. Met een beetje empathie en een luisterend oor kom je een heel eind. En ook open zijn, zeggen dat je niet weet wat je moet zeggen of doen maakt alles wat lichter.

Wat helpt is dat Juliette vanaf het begin heel duidelijk was over waaraan ze behoefte had en welk gedrag ze niet accepteerde. Ik heb me toen ook weleens onzeker achter de oren moeten krabben: had ik ook niet zus of zo gezegd of gedaan? Het valt niet mee, en Juliette was ook best hard. Voor ons is het fijn dat ze eerlijk is, haar verdriet en gedachten met ons deelt en vertelt wat haar op een bepaald moment bezig houdt. We laten Félice ook niet als een donkere, niet- uitgebarsten wolk boven de eettafel dreigen. Ze is er, het gemis en verdriet ook, en we hoeven niet net te doen alsof het allemaal goed is. Dat niet zo, en vaak is het verlangen naar Félice allesomvattend en onoverzichtelijk. En onze Juliette is er ook nog steeds - anders, maar ook hetzelfde. Dat ze me dit weekend in Brussel kwam opzoeken en we net als vroeger tot veel te laat lagen te "p-r-a-t-e-n" maakt me heel gelukkig. Misschien weer die opluchting...

Het voelt raar om deze blog te schrijven, een blog die 'de andere kant' van het verhaal laat zien. Vergeleken met het verlies van Juliette en Tim voelt deze kant minderwaardig, en dat is-ie natuurlijk ook. Maar hij is er wel, en hij is ook belangrijk, zeker omdat dit de kant is waaraan de meeste mensen staan die voor Jul en Tim in het leven na Félice het verschil moeten maken. Ouders, broers en zussen, vrienden, collega's - ook zij moeten verder met dit verlies, op wat voor manier dan ook.