Anouk - voorzitter Stichting Félice

Ik ben niet de enige die hard werkt aan Stichting Félice. Ik krijg enorm veel hulp van lieve familie en vrienden. Ik vroeg goede vriendin Anouk voorzitter te worden van het bestuur. En om wat meer over haar te weten te komen schrijf ik deze blog. En uiteraard volgen alle andere bestuursleden, vrijwilligers en lieve vrienden!

Anouk houdt er eigenlijk helemaal niet van om in de schijnwerpers te staan maar ze ontkomt er ditmaal niet aan. Anouk is al jaren een goede vriendin. Tim kent ze al veel langer. Daar haalde ze in de studententijd veel kattenkwaad mee uit. Anouk was een van onze ceremoniemeesters en zie ik wekelijks.

Twee weken voordat Félice geboren werd toverde Anouk een echofoto tevoorschijn. Ik viel van mijn stoel. Die had ik nog even niet aan zien komen. Twee weken genoten we van het "samen" zwanger zijn en toen was Félice er al. Anouk heeft haar gelukkig als een van de weinigen kunnen bewonderen toen Félice nog gezond bij ons thuis was. En Anouk kwam haar nog een kus brengen in het ziekenhuis een paar uur voordat Félice overleed. Vanaf haar vakantieadres in Italië vloog ze terug voor de begrafenis. Op haar verjaardag 25 september (tevens de dag waarop we Félice verwacht hadden), zat Anouk urenlang bij mij aan tafel om het hele verhaal van de idiote week in het ziekenhuis en de dagen thuis tot de begrafenis te horen.

Ik maakte Anouk duidelijk dat ze me alles moest vertellen met betrekking tot haar zwangerschap. Zij was er voor mij geweest en ik wilde er ook voor haar zijn. Dat beloofde ze. Afgelopen maanden kon ik verdrietig zijn om Félice en was Anouk er voor mij maar was er ook genoeg ruimte voor vreugde en geluk en blijdschap bij een leuk pakje voor het dochtertje van Anouk. Ik heb afgelopen maanden vaak tegen Anouk gezegd dat ik het voor haar jammer vindt dat haar zwangerschap onbewust toch wat overschaduwd wordt door het overlijden van Félice. Anouk denkt daar anders over en heeft dat (gelukkig) niet zo ervaren. 

In november vroeg ik Anouk of ze onderdeel wilde worden van het bestuur. Ik vond het best spannend haar te vragen. Het is immers best tegenstrijdig om zelf zwanger te zijn en daarnaast bezig te zijn met overleden kindjes. Anouk zei meteen "ja".  Als voorzitter regelt Anouk alle zakelijke zaken voor de stichting. Hierdoor heb ik mijn handen vrij om echt de ouders te kunnen helpen. Vorige week ging Anouk met mij mee naar de radio. Ik vroeg haar naderhand of ik de foto van haar tijdens de opname mocht plaatsen op Facebook. Haar reactie was "Nou, Juul, vind je dat niet een beetje ongepast met mijn dikke buik". Ik vond het zeker wel gepast. Want in een periode waarin Anouk ook had kunnen kiezen voor alleen maar vreugde rondom haar zwangerschap, kiest zij ervoor andere ouders te helpen en daarmee dagelijks geconfronteerd te worden met wat er allemaal niet goed zou kunnen gaan. En dat vind ik juist geweldig en genoeg reden om haar even in de schijnwerpers te zetten.

Vandaag was ik met Anouk op het strand. Bijna 39 weken zwanger en topfit. Maar wel klaar voor de komst van haar kleine meisje. En ook ik kan niet wachten om weer zo'n klein mooi poppie te zien. Dus Anouk zal komende maand iets minder druk zijn met de stichting maar daarna weer volop meewerken.