5 maanden zonder

Vandaag is het vijf maanden geleden dat we afscheid namen van Félice. Een dag die begon met storm en regen. Een perfecte weerspiegeling van hoe wij ons voelde. 

Het was de dag dat ik beneden kwam en Félice al in haar kistje lag en ik twijfelend boven het kistje hing. Haal ik haar er nog één laatste keer uit om haar nog een keer te knuffelen en kussen. Om haar nog even stevig tegen mij aan te drukken. Of laat ik haar er mooi bij liggen. Ik koos uiteindelijk voor het laatste. Het is immers zelfkwelling om je kindje tot twee keer toe in het kistje te moeten leggen en in te stoppen.

Toen wij samen met de opa's en oma's het kistje later die ochtend definitief moesten sluiten dook ik zo ongeveer het kistje in. De gedachte dat ik haar fijne, mooie, kleine koppie nooit meer in het echt zou zien maakte me enorm verdrietig. Ze was nog zo mooi, ze rook zo lekker en ze was van mij. Mijn allergrootste, dierbaarste, liefste en mooiste.

Afgelopen dagen ben ik in mijn hoofd veel met het afscheid van Félice bezig geweest, maar gelukkig is dat niet iets wat er continue is. Het gemis daarentegen is er veel vaker. In het begin stond ik er mee op en ging er mee naar bed. Elke ochtend zag ik als eerste de lege wieg. Het laatste wat ik op een dag zag was ook een lege wieg.

Ik schreef laatst naar een moeder die een paar weken geleden haar dochtertje verloor, dat het echt beter wordt. Dat zeiden mensen ook tegen mij vijf maanden geleden. Ik kon mij er niets bij voorstellen. Ik snapte niet hoe het toch ooit beter moest worden.

Als ik aan Félice denk, doet mijn hart pijn. Heel erg pijn. Een pijn die ik tot haar overlijden niet kende. Een pijn die nog steeds niet minder is. Een pijn die volgens mij nooit weg zal gaan. Maar het is wel een pijn die er gelukkig iedere maand een beetje minder is.

Samen met Tim maak ik weer plannen, gaan we weer meer op pad, genieten we steeds meer van kleine dingen en kijken we elke dag weer wat hoopvoller naar de toekomst.