2018

Wat een gek, druk, verdrietig, succesvol, leerzaam, zwaar maar vooral mooi jaar. 

Een jaar waarin ik enorm veel geleerd heb. Een jaar waarin ik heb ontdekt dat wanneer je alles op gevoel doet, je het juiste doet. Een jaar waarin ik erachter ben gekomen dat vreugde en verdriet heel goed naast elkaar kunnen bestaan. Een jaar dat heeft laten zien dat rouwen heel hard werken en een eenzaam proces is. Een jaar waarin ik enorm veel lieve, mooie, nieuwe mensen heb leren kennen. Een jaar waarin ik nog dankbaarder ben geworden voor lieve vrienden en een sterke familie aan mijn zijde. 

Ik vind het verschrikkelijk wanneer iemand zegt dat Félice zoveel moois heeft gebracht, ook al weet ik dat dat wel zo. Haar verliezen heeft me alleen zoveel verdriet en pijn gedaan dat ik daar op geen enkele manier iets goeds aan zie. Realiteit is wel, dat dit het pad is dat ik moet bewandelen en dat we daar maar beter het beste van kunnen maken. We leven immers maar één keer. Doordat de vanzelfsprekendheid als sneeuw voor de zon is verdwenen, weet ik nog beter dat je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk en dat je moet genieten van kleine dingen. Dat klinkt natuurlijk heel cliché en dat is het ook. Ik deed dat alleen niet.

Het afgelopen jaar is zeker niet gemakkelijk geweest. Er waren enorm vaak verdrietige momenten. Deze maand nog zaten de emoties behoorlijk hoog, ik miste Félice extra en de tranen rolden soms vanuit het niets over mijn wangen. Op het afscheid van Félice zei ik: 'Ik wil je wiegen, ik wil je troosten. Ik wil je kussen, wil je geven. Ik wil je alles, wil je altijd, wil je groter in mijn leven'. Het zal nooit groot genoeg zijn, maar dankzij Stichting Félice is zij er grootser dan dat ik toen had durven hopen. 

Stichting Félice heeft een geweldig eerste jaar achter de rug. Of dat helemaal de juiste woordkeuze is weet ik niet, want leuke aanvragen krijgen we natuurlijk nooit. Maar het feit dat we wat mogen en kunnen doen dankzij lieve donateurs, is natuurlijk geweldig. Het is fijn dat we ouders, al is het maar twee tellen, even een lach op hun gezicht kunnen teruggeven in hun meest verdrietige periode. 20 ouders helpen zou mooi zijn zei ik toen ik met de stichting startte. Inmiddels staat de teller op bijna 200. Tien keer zoveel dan ik van tevoren bedacht had. 

In de krant, in diverse tijdschriften, op social media kanalen, in het krantje van het Ronald McDonald Kinderfonds, op tv bij Hart van Nederland en op de radio in Haarlem. We hadden een vliegende start waardoor we als stichting snel veel naamsbekendheid kregen. 

We werden genomineerd voor ING Help Nederland vooruit. We konden 5000 euro winnen, maar in maart bij de uitreiking bleek dat we landelijk de meeste stemmen hadden gekregen en dat het bedrag verdubbeld werd.
Al snel hadden we de ANBI status en CBF erkenning binnen. Inmiddels zijn we ook aangesloten bij Goede Doelen Nederland.

Monuta maakte het mogelijk dat we ook balseming toe konden voegen aan onze mogelijkheden. Iets wat voor mij persoonlijk enorm belangrijk was. Félice balsemen is de beste keuze uit mijn leven geweest. Het heeft voor verlenging van mijn tijd met haar kunnen zorgen en daar zal ik de rest van mijn leven dankbaar voor zijn. Als ik bij haar grafje sta, zie ik het prachtige witte ovale kistje met roze zwaantje voor me, met daarin mijn prachtige poppetje lekker warm ingestopt. Dat mooie koppie kan ik me nog altijd zo voor de geest halen. Prachtig was ze en zal ze altijd zijn.

Mijn boek kwam dit jaar uit. Een boek vol eerlijke, verdrietige maar ook hoopvolle verhalen over mijn leven zonder Félice. Nooit had ik verwacht dat ik een boek zou schrijven maar de emoties om Félice maken zoveel in mij los, dat de woorden probleemloos op papier verschijnen. 

Ik kreeg de mogelijkheid om te spreken op Wereldlichtjesdag in Haarlem (klik hier voor het hele filmpje). Het thema was "hoop". Hoe moeilijk het vaak ook was, hoopvol ben ik altijd gebleven afgelopen jaar. Hoopvol dat er een dag zou komen dat er weer vreugde in de dag zou zijn. En gelukkig bleek die dag ook te komen. 

De mooiste acties werden opgezet om geld in te zamelen voor Stichting Félice. Zo werden er veilingitems aangeboden, stoffen verzameld, vierde kleine Sam haar eerste verjaardag en in plaats van kado's vroegen haar ouders om een donatie voor Stichting Félice. We verrasten alle ouders met een van houtgemaakte kerstbal met de naam van hun kindje en zo deden we nog veel meer. We hebben een paar geweldige ambassadeurs en een enorm aantal lieve donateurs en partners waarmee we samenwerken. We bezochten interessante evenementen, beurzen en hebben vele mooie afspraken gehad. 

Ik ben dankbaar voor een geweldig fijn contact met sterke mama's die hetzelfde hebben meegemaakt. Aan één woord heb ik genoeg met hen. Ook hiervoor geldt weer; ik had hen liever niet leren kennen maar het is toch fijn dat het ingewikkelde pad voor mooie momenten en nieuwe vriendschappen zorgt.

Waar ik de stichting in eerste instantie volledig zelf draaide, zit er inmiddels een geweldig team achter dat vol enthousiasme, liefde en met een energieke drive meebouwt aan het succes. Zonder hen stond ik met Stichting Félice niet daar waar ik nu sta. Het is niet meer mijn stichting. Het is de stichting van ons allemaal. Van het bestuur, van alle donateurs, van alle ouders. Want we maken dat verdrietige afscheid met elkaar een beetje mooier. 

Als kers op de taart ontving ik vorige week het bericht dat ik genomineerd was voor Haarlemmer van het jaar 2018. Bedankt dat jullie al met zovelen op mij hebben gestemd (stemmen kan nog steeds - klik hier).

Zelf nomineerde ik afgelopen maand Félice voor een plekje in het museum van Haarlem. Daar komt een wand met Haarlemmers die een verhaal hebben. Félice is een echte Haarlemse. Uiteindelijk is zij degene die ervoor gezorgd heeft dat Stichting Félice er is. En wat ben ik er trots op dat mijn kleine meisje dat allemaal heeft bewerkstelligd in haar korte leventje. 

Een jaar geleden had ik weinig hoop, was ik intens verdrietig, zaten de tranen continu aan de oppervlakte en leek de toekomst onzeker. Ik wilde 2017 enerzijds heel graag afsluiten. Een nieuw jaar zou weer nieuwe mogelijkheden bieden. Anderzijds zou het nieuwe jaar mij alleen maar verder brengen van Félice. Een tegenstrijdig gevoel. Iets dat vele ouders die nu in dezelfde situatie zitten, ongetwijfeld begrijpen en zullen herkennen. 

Gelukkig is dat dit jaar anders. Ik kijk terug op een mooi jaar. Met Iselle als absoluut hoogtepunt. Zij kleurt de dag weer, laat mij weer stralen en niet meer alleen huilen van verdriet maar ook van geluk. 

Gisteren vliegerden de vriendjes van Félice met haar op het strand in Zandvoort. Vanochtend vierden we een klein feestje bij Félice om 2018 af te sluiten met lieve vrienden. Er branden vanavond extra kaarsjes voor haar en al haar vriendjes daarboven. En zo heeft Félice ook weer met oud en nieuw een prominente rol.

Vanavond ben ik lekker samen thuis met Tim & Iselle en een fles wijn met de naam Félice. Dit wordt mijn beste oud en nieuw. Dankbaar ben ik voor alles wat er wel is.

Ik wens iedereen het allermooiste voor 2019 met de allerliefste voor altijd in het hart.


Hoop' is dat ding
dat veren heeft en
neerstrijkt op de ziel, en
 z'n liedjes zonder woorden
zingt en nooit stopt,
helemaal nooit.