2 maanden

Soms voelt het als de dag van gisteren en soms lijk het al een eeuwigheid geleden....We hadden vandaag 2 maanden intens gelukkig moeten zijn. Nu zijn we al 7 weken intens verdrietig. We missen je enorm mooiste, kleine, liefste Félice. 

Gisteren zei ik nog tegen mijn moeder dat ik me nog niet bezighoud met hoe Félice er nu uit zou zien. En dat ik er ook nog maar niet teveel over nadenk hoe ze het zou gaan doen als ze wat ouder zou zijn.

En gek genoeg vroeg ik het me vandaag toch ineens af. Zou het komen door de "mijlpaal" van twee maanden die we vandaag hadden moeten vieren. Ik vind mezelf altijd een heel nuchter type die helemaal niet stilstaat bij dit soort momenten. Waarschijnlijk doen emoties en hormonen toch meer met je dan je soms zelf doorhebt.

Zou ze met haar lange vingers later heel mooi piano kunnen spelen? Ik ben zo benieuwd of ik het voor elkaar had gekregen haar alleen maar mooie jurkjes te laten dragen met mooie lakschoentjes. Zou ze ook zo'n fan worden van Frozen en het liefst een Elsa jurk dragen. Wat had ik haar graag ondeugende acties uit willen zien halen. Ik beeld me in hoe ze tijgerend met haar opa door de woonkamer zou kruipen en zou schateren van het lachen. Hoe zou haar kinderstemmetje gaan klinken? Ik zal er nooit achter komen.

En wat ben ik benieuwd hoe ze er vandaag uit zou hebben gezien. Zo benieuwd of ze goed gegroeid zou zijn, welk pakje haar nu het mooist zou staan, of ze al volop naar me zou lachen, of het al duidelijk was of ze het liefst mee op pad ging in de draagzak of liever in de kinderwagen.

Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen want ik zal het nooit weten. En die gedachte is verschrikkelijk. En daardoor mis ik haar alleen maar meer...